Σου προτείνω... 2:26 pm
Δε θα κάνω μακρείς προλόγους, δε θα αναλωθώ σε πολυλογάδικες εισαγωγές… Την αγάπη μου για το καλό (κατά τα γούστα μου, τουλάχιστον) ραδιόφωνο την έχω αναφέρει πολλάκις.
Βασισμένος σ’αυτήν λοιπόν, σου προτείνω να μπεις στο λινκ παρακάτω (γαργάλα με το ποντίκι σου το μπέμπη..!) και να στήσεις αυτί εκεί κατά τις 10.00 το πρώτο πρωινό του Σεπτέμβρη. Και δε θα χάσεις! 
Σωκράτεια μυξ 2:45 pm
Σκηνή πρώτη, 15/07 @ 12h30: Δρόμο πήρα δρόμο άφησα σήμερα το μεσημέρι, βρέθηκα για μια γρήγορη επιδρομή στα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης που με φιλοξενεί εδώ στην ξενιτιά. Ο καιρός (ω του θαύματος!) ήταν λίγο συννεφιασμένος και, για να είμαι ειλικρινής, είχα μάλλον ‘φορτώσει’ που, ενώ έψαχνα γυαλιά ηλίου, από πάνω μου ο ουρανός είχε εικόνα… γαλήνης πριν την καταιγίδα! Κι εκεί που έκανα για πολλοστή φορά ζέσταμα για μακροβούτια στο βροχόνερα (!) βλέπω απέναντί μου φάτσα-φόρα μια υπαίθρια διαφήμιση να με παροτρύνει να live my myth in Greece! ‘Πες τα χρυσόστομε!’ αναφώνησα εγγαστρύμηθα και στη συνέχεια ρίγησα στην ιδέα ότι με μια απλοϊκή αναγωγή ο χρυσόστομος στον οποίο αναφέρθηκα είναι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος… Παρά ταύτα όμως και ασχέτως με όλα όσα του έχω κατά καιρούς σούρει κι από εδώ μέσα, όφειλα και παραδέχτηκα τη στιγμή εκείνη ότι αυτό που έβλεπα είχε μια φινέτσα κι άφηνε μια πολύ ευχάριστη, σύγχρονη και δροσερή αίσθηση στο μάτι, χωρίς να γίνεται φολκλόρ, χρυσοποίκιλτο ή αόριστο. Κάθισα για 1 λεπτό απέναντι στην ωραία χάρτινη παραλία λοιπόν, πήρα τη ‘δόση’ μου μπας και τη βγάλω καθαρή ως την άλλη Παρασκευή, κι από δω πάνε κι άλλοι…
Σκηνή δεύτερη, 15/07 @ 16h00: Έχοντας επιστρέψει στη δουλειά με κάμποσες τσάντες-λάφυρα από την καταναλωτική μου επιδρομή και μένοντας πιστός στο δόγμα ότι με αμείωτη αποδοτικότητα μια εbδομάδα πριν τις διακοπές δουλεύει μονάχα όποιος έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και πεθάνει σε open space γιαπωνέζικης πολυεθνικής, κάθομαι και κόβω βόλτες στο Διαδίκτυο μπας και πέσω σε καμιά εξέλιξη της τελευταίας στιγμής, σε καμιά καλή φοτό, έστω βρε αδερφέ σε κανένα εξυπνούτσικο freeware να σκοτώσω λίγο την ώρα (…). Και ξάφνου έρχομαι μούρη με μούρη μ’ένα δημοσίευμα ότι, λέει, ο James Blunt τα πήρε στο κρανίο με τον Δήμαρχο Αθηναίων που τον έδιωξε κακήν κακώς από το Λυκαβηττό 4 ώρες πριν τη συναυλία, επειδή και καλά το θέατρο με το ζότι στεκόταν στα πόδια του, και 3 μέρες αφότου ο Blunt την έκανε γι’άλλες πολιτείες κι οι θαυμαστές του για τα ταμεία του Ticket House για να πάρουν πίσω τα κερατιάτικα, ο ίδιος έδωσε ραπότρο ν’ανοίξει ξανά ο Λυκαβηττός (πιθανώς επειδή το πρόβλημα της… χαλάρωσης αντιμετωπίστηκε με μπότοξ, γιατί με τσιμέντο σε 3 μέρες, κομμάτι χλωμό το κόβω)! Η δήλωση του Blunt (που, ειρρήσθω εν παρόδω έχει φωνάρα στο live, μοναδική επαφή με το κοινό του κι ευγενέστατη παρουσία, πράγμα που προσωπικά το μετράω πολύ στον καλλιτέχνη) έκλεινε με μια αποτροπή προς άλλους καλλιτέχνες που σκοπεύουν να ρθουν για ανάλογες εμγανίσεις στην Ελλάδα… Και με το δίκιο του!
Κι ύστερα απ’ όλα αυτά θα μοιραστώ μαζί σου το εξής πολύ φυσιολογικό ερώτημα και θα σ’αφήσω στην ησυχία σου πριν νομίσεις ότι παρακολουθείς τον Πρετεντέρη με το αντιπολιτευτικό μένος που μ’έχει πιάσει (!): πόσο δύσκολο είναι, διάολε, να κάνεις μια-δυο συντονισμένες κινήσεις πριν αποφασίσεις ο,τιδήποτε δεν έχει αντίκτυπο σε σενα μονάχα αλλά σε 11 εκατομμύρια κόσμο; Και πόσο αναπτυγμένο αίσθημα αυτοσεβασμού πρέπει πια να έχεις, ώστε να μην επιτρέπεις σε χοντροκομμένες παληκαριές, όπως αυτή με το Λυκαβηττό, να μετατρέπουν ένα μύθο σε… περίγελο μέσα σε δευτερόλεπτα;
Και νόμιζα ότι η Αθήνα είχε χώρο όχι μόνο για τον… Τόλη Βοσκόπουλο στην πλατεία Κοτζιά (…)
Αφελώς,
Agent Provocateur
Σου προτείνω... 11:26 am
Δε θα το παίξω κουλτουριάρης (γιατί, δεδομένων όσων έχεις δει εδώ μέσα από μένα, δε θα γίνω και πιστευτός!)… Θεωρώ ότι είναι απόλυτα υγιές να φας κόλλημα είτε με το τελευταίο άσμα της Πέγκυς Ζήνα(ς), όπερ και εγένετο με την πάρτη μου, είτε με το soundtrack του American Beauty, όπερ επίσης εγένετο, για μια ακόμα φορά, εδώ και λίγες μέρες. Μετά από πειραματισμούς αρκετών ετών, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα δεν είναι στο να καις πού και πού λίγα εγκεφαλικά κύτταρα με, παραδείγματος χάριν, σερί επεισόδια του ‘How I met your Mother’ αλλά στο να αρνείσαι πεισματικά να πας ένα βήμα παραπέρα και να μένεις κολλημένος στα ίδια ερεθίσματα, λες κι ο εγκέφαλος σου είναι μπουγάδα με λευκά που πλένονται πάντα στους 70 βαθμούς!
Αυτές τις μέρες έχω και πάλι, μετά από κάμποσο καιρό, αρκετό ελεύθερο χρόνο. Κι η αλήθεια είναι ότι από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποίησα ήταν πως στο προηγούμενο διάστημα είχα καταναλώσει αρκετά εύπεπτα πράγματα από πλευράς εγκεφαλικού καυσίμου… Το πιο πιθανό γιατί είχα τέτοιο overdose μέσα στη μέρα που το βράδυ ή όταν υπήρχε λίγος χρόνος για σκότωμα, τέλος πάντων, το πιο περίπλοκο που δεχόμουν να επεξεργαστώ ως πληροφορία ήταν οι ερωτήσεις του Taxi Girl (τύπου ‘Ποιος είναι ο παρουσιαστής του Όμορφου Κόσμου;’… θου Κύριε!) Επιπλέον, πρέπει να παραδεχτείς ότι τώρα που είναι καλοκαιράκι, μπορείς πολύ πιο εύκολα είτε να βρεις χρόνο για να κάνεις αυτά που σ’αρέσουν είτε να πάρεις την απόφαση να τεμπελιάσεις χωρίς τύψεις! Απλά, επειδή κι όταν κάνεις το χόμπι(τ) σου ακόμα, μπορεί κάτι να σου μένει κι από κει, είναι έξυπνη κίνηση να διαλέξεις λίγο πιο προσεκτικά που θα στρέψεις τα ματάκια και τ’αυτιά σου.
Άμα έχεις όρεξη για τηλεθέαση, π.χ., μην διαλέξεις να δεις για νιοστή φορά το ‘Ρετιρέ’ ή τη ‘Μαρία την Άσχημη’… ΟΚ, η Μαρία έγινε γκομενάκι (περί ορέξεως πατσαβουρόπιτα αλλά δεν είναι της παρούσης!), πήρε και ματσό γαμπρό, τέλος! Αντ’ αυτού, υπάρχουν μπόλικες ταινίες που το χειμώνα δεν πρόλαβες να δεις στους σινεμάδες, άφθονες καλογυρισμένες σειρές (ελληνικές και ξένες) που μπορείς να βρεις full τα επεισόδιά τους στο internet και χιλιάδες κλασσικές ταινίες, τις οποίες, μεταξύ μας τώρα, δεν έχεις δει ούτε ως αφίσα, αλλά άμα γίνει κουβέντα γι’αυτές θα πάρεις περισπούδαστο ύφος και θ’αρχίσεις την αξιολόγηση λες κι έχεις τελειώσει τη Βασιλική Ακαδημία Κινηματογράφου…
Το ίδιο έξυπνα μπορείς να κινηθείς και με τ’αναγνώσματά σου. Το NITRO Ιουλίου θα είναι εκεί και θα σε περιμένει και το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Γιατί δε δοκιμάζεις να ξεθάψεις απ’τη βιβλιοθήκη σου ένα από τα τόσα βιβλία που δέχτηκες ως δώρα κι απ’τα οποία έχεις διαβάσει μόλις και μετά βίας την αφιέρωση στην πρώτη σελίδα; Μπορεί και να είναι ευχάριστη η αλλαγή (λέω εγώ τώρα!) Ομοίως, με ένα μπλουζάκι λιγότερο από τις καλοκαιρινές αγορές σου, εξοικονομείς λεφτά για το εισιτήριο μιας συναυλίας (γιατί δεν ψωνίζεις κι απ’ όπου να ‘ναι!) και μπορείς να δεις πόσο όμορφο συναίσθημα είναι να σου τραγουδάνε για το φεγγάρι και να το βλέπεις πάνω απ’το κεφάλι σου αντί ν’αντικρύζεις το φωτιστικό της ΙΚΕΑ, όπως συνέβαινε όλο το χειμώνα…
Δε θα στο παίξω ούτε Τιμογιαννάκης ούτε Πανουσόπουλος για να σου φτιάξω εγώ την πολιτιστική σου ατζέντα. Απλά διαπίστωσα με τη μέθοδο της ομοιπαθητικής και μέσα από αυτοέλεγχο ότι έχει πλάκα να διευρύνεις τις εμπειρίες σου. Δεν είναι η επανάληψη μονάχα που είναι ‘μήτηρ μαθήσεως’. Καμιά φορά και ‘τ’άγνωστο και το απ’αλλού φερμένο’ είναι εξίσου γοητευτικό. Μη σου πω ότι έχει τελείως άλλη χάρη απ’όσα ήξερες ως τώρα!
Καλές πτήσεις,
Agent Provocateur
ΥΓ: ΟΚ, οφείλω να ομολογήσω ότι επειδή με τον καιρό εδώ που είμαι κοντεύω να φλιπάρω – σήμερα, 09/07 έχει μέγιστη 15 βαθμούς(!) – προτιμώ να ζω στον κόσμο ενός καλού βιβλίου για λίγες ώρες, παρά να μετράω τα λέπτα μέχρι να πάω επιτέλους σε ζεστά κλίματα, όπως κάθε αποδημητικό πτηνό που σέβεται τον εαυτό του!
Σωκράτεια μυξ 1:59 pm
Δεν είμαι κανένας ειδήμονας περί τα ποδοσφαιρικά… Ούτε καν έχω δει (ή παίξει) αρκετό ποδόσφαιρο ώστε να διεκδικώ καμιά ιδιότητα ‘ειδικού περί τα πράγματα’. Για την ακρίβεια, το γεγονός ότι βλέπω λίγο παραπάνω μπάλα τελευταίως το ερμηνεύω μάλλον ως ένδειξη ότι μεγαλώνω και γερνάω και με κερδίζουν πιο στατικές δραστηριότητες (δεδομένου ότι θρονιάζομαι στον καναπέ για ένα διώρο!) αλλά αυτό θα με απασχολήσει στην προσωπική μου ώρα ηλικιακής κρίσης και δε θα σε ζαλίσω άλλο με τις παραξενιές μου!
Χτες το βράδυ είδα κι εγώ τον αγώνα. Με κάθε επισημότητα, παρά το γεγονός ότι έχω ένα ψιλοζόρικο πρόγραμμα αυτές τις μέρες. Αλλά δε μου πήγαινε να χάσω και το τζερτζελέ! Μέχρι και νηστικός έμεινα ως τις 9 το βράδυ για να φάω το κλασσικό μενού μιας ποδοσφαιρικής βραδιάς (σσ. βρώμικα με κόκα κόλα). Το αποτέλεσμα φυσικά και με στεναχώρησε αλλά δεν μου ήρθε και ουρανοκατέβατο γιατί, αν μη τι άλλο, προσπαθώ να διατηρώ επαφή με την πραγματικότητα (αν και όχι πάντα με μεγάλη επιτυχία!)
Με λίγα λόγια δε μπορώ να κατανοήσω γιατί κάποιος θα πίστευε ακράδαντα ότι επειδή η ομάδα πήρε την κούπα το 2004 (με μια τακτική άκρως αμυντικού και κλειστού παιχνιδιού και χωρίς κανένα θέαμα αξιώσεων, όπως ίσως θυμάστε…) θα πήγαινε και θα έπαιρνε αμπάριζα και τα γήπεδα της Αυστρίας… Το ότι κατακτάς έναν τίτλο δε σημαίνει ότι παίρνεις bonus και αναβαθμισμένες ποδοσφαιρικές ικανότητες ούτε ότι υπογράφεις κανένα συμβόλαιο με τη μπάλα και στο μέλλον θα μετράς μονάχα νίκες!
Χώρια που μερικές κρυάδες όπως η χτεσινή θα κάνουν καλό πρώτα απ’όλα στην ίδια την ομάδα και μετά και σ’όλους εμάς! Στους παίκτες και τον Ότο γιατί ίσως τώρα καταλάβουν ότι κανείς δεν είναι ισόβιος κι ότι το αναμενόμενο από έναν πρωταθλητή δεν είναι να παίρνει σβάρνα τα εξώφυλλα, τις πίστες και τις lifestyle εκπομπές (έχει κάθε δικαίωμα να τα κάνει κι αυτά αλλά άμα γίνουν πρώτο μέλλημα αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα γυρίσουν boomerang και θα σε κυνηγήσουν, όπως όλα τα πάθη…). Σ’ εμάς τους φιλάθλους γιατί ίσως τώρα μπορέσουμε να περάσουμε το τεστ του φίλαθλου ή του οπαδού (αν και για αρκετούς από μας πολύ αμφιβάλλω!) και να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει μονάχα η λατρεία σε μια ομάδα ή το απόλυτο μαύρο κι η αδιαφορία. Ακόμα κι ο Βερνίκος μπορεί να βγει ωφελημένος, μια και με τη βαρεμάρα με την οποία περιφέρονταν χτες όλοι στην εντεκάδα δεν είχε ούτε μια λαβή για να ξεστομίσει τα γνωστά κορωνάτα (για τον Χελάκη δεν το συζητώ… Αυτός είναι άρρωστος και απάλευτος! Και σκέτη ηχορύπανση στο λίγο που άντεξα να τον ακούσω χτες στο πρώτο ημίχρονο…)
Αν το καλοσκεφτείς λοιπόν, δε χρειάζεται να κρεμάσεις πλερέζες για το χτεσινό ούτε και να κλαις τα λεφτά σου άμα σου βγήκε ξυνή η εκδρομή στην Αυστρία (άμα ήθελες στην τελική ταξίδι χωρίς εκπλήξεις να πήγαινες με τα καπί για αμμόλουτρα, όχι σε ματς του EURO!). Και σε τελική ανάλυση, την επόμενη φορά που θα έρθει μια μεγάλη επιτυχία μπορείς αναλογιζόμενος το χτεσινό να μην το διασκεδάζεις για τέσσερα συναπτά έτη με πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια αλλά με έναν πιο ανάλογο της περίστασης τρόπο.
Και το Σάββατο μέρα είναι,
Agent Provocateur
ΥΓ1: Προς άπαντες (βαθείς) γνώστες του ποδοσφαίρου: Αν ήδη κοιτάς το κείμενο μου με απαξιωτικό ύφος δεδομένου ότι σου είπα πως δεν έχεις να κάνεις με το Maradona κι απλώς διαβάζεις τη γνώμη μου, μη μπεις στον κόπο να γράψεις καμιά εξυπνάδα… Το κουβαδάκι σου και σ’άλλη παραλία!
ΥΓ2: Συνεχίζω να ζηλεύω που δε μπορώ λόγω εξετάσεων να πάω στο γήπεδο το Σάββατο, ενώ είμαι πολύ κόντα..! Ακόμα κι αν το ματς λήξει με 5 γκολ σε βάρος μας… Το τζέρτζελο θα το χάσω, γαμώ το!
ΥΓ3: Ραντεβού το Σεπτέμβρη στο Λουξεμβούργο για το πρώτο προκριματικό παιχνίδι για το Παγκόσμιο! Ακόμα κι αν φύγουμε απ’την Αυστρία τελείως άγκολοι!
Σωκράτεια μυξ 2:07 pm
Επιστρέψτε μου να ξεκαθαρίσω από την πρώτη αράδα ότι δεν έχω τίποτα ούτε με τον κ. Σπηλιοτόπουλο (- επίσημο μοντέλο ΗArmani για το καλοκαίρι του 2008 ) ούτε με τις λάιφστάιλ φωτογραφήσεις ούτε καν με το κακό γούστο..! Κι όχι γιατί θέλω να τα έχω καλά με όλους, παρά γιατί παραπτώματα κάνουμε όλοι κι, εν πάσει περιπτώσει, άμα ο υδράργυρος έχει χτυπήσει 30άρι δικιολογείται και κάμια χοντράδα πότε-πότε…
Παρά λοιπόν τις μεγάλες αντοχές μου και τα ελαστικά (ως μασαζοκαλσόν) κριτήρια που εφαρμόζω κατά τη διάρκεια του θέρους, σήμερα το πρωί (καθότι χτες έτρεχα να κουτουπώσω τον ήλιο, μια και τον είχα εύκαιρο!) έπεσα πάνω σ’ ‘αυτό’:
Το ‘αυτό’ λοιπόν (θα μου επιτρέψετε να μη γίνω πιο συγκεκριμένος όταν αναφέρομαι σε ό,τι μόλις είδατε… Είπαμε, έχω πλούσιο λεξιλόγιο και αρρωστημένα μεγάλη φαντασία αλλά υπάρχουν ορισμένα φαινόμενα πέραν του κόσμου τούτου!) ενεφανίσθη κάρτα-κορνίζα σε μεγάλη κυριακάτικη έκδοση και μου δημιούργησε την ανάγκη να αναφέρω και να μοιραστώ μαζί σου, αγαπητέ αναγνώστη τα εξής (μη φοβάσαι, δε θα γίνω πρόστυχος..!):
- ποιος είπε στον Άρη ότι ο Queen ψάχνει από κει που βρίσκεται διάδοχο; Απ’ όσο θυμούμαι, δεν ήταν ανάμεσα στις τελευταίες επιθυμίες του Ζορμπά να βρεθεί κάποιος να του πιάσει το στασίδι ως την επόμενη μετενσάρκωση..! Προς τι λοιπόν ο Άρης ποζάρει σε ενσταντανέ ‘μ’έχει πιάσει ζάλη απ’το πεντοζάλι’;
- ποιος παρέλειψε να πει στον Άρη ότι το γέγονος πως το καδράκι στην πρύμνη στον Τιτανικό έγραψε ιστορία ΔΕΝ συνεπάγεται ότι όποιος αρπάζεται από δυο σχοινιά και το παίζει αερικό θα γίνεται αυτομάτως και pop idol; Κι αφού το δοκίμασε το σικαλάκι και παλιότερα με ανάλογη estethique φωτογράφηση και το μόνο που πήρε ως αντάλλαγμα ήταν… πυκννοί καπννοί και φούμο για καμιά δεκαετία, γιατί το παλεύει πάλι να κλέψει τη δόξα του Άνθιμου Ανανιάδη;
- ποιος είχε τη φαεινή ιδέα να διαλέξει ειδικά τον Άρη για να συνομιλήσει μαζί του για: ένα αντικείμενο που το κατέχει όσο κι η προκάτοχός του (τουρισμός…), μια εποχή που ακόμα δεν έχει καλά-καλά αρχίσει κι είναι κρίμα να την καταδικάζεις σε τέτοιες ιλαρότητες (καλοκαίρια…), μια έννοια τόσο ορισμένη στο μυαλό του Άρη όσο η έννοια διακυβέρνηση στο μυαλό του Γιώργου (πολιτική…) κι ένα κομμάτι του πληθυσμού για το οποίο δεν έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν εμπεριστατωμένη άποψη τόσοι και τόσοι ανά τους αιώνες κι ο Άρης θα ρθει να του δώσει τώρα ορισμούς και καλούπια (γυναίκες…);
- ποιος κακός στυλίστας παρέλειψε να πει στον έρμο τον Άρη ότι οι φωτογραφίες με ολόλευκη αμφίεση, χέρια σε έκταση και βλέμμα χαμένο στον κατήφορο δε θέλει και πολύ να σε μπερδέψουν και να νομίσεις ότι το… ‘μοντέλο’ είναι ντίρλα (στην καλύτερη περίπτωση…) ή έκανε το shooting κατά το ημερήσιο break του από τα αυξημένα ερευνητικά του καθήκοντα ως πειραματόζωο για ηρεμιστικά νέας γενιάς;
- Κι, εν πάσει περιπτώσει, ποιος αρρωστημένος νους πιστεύει ότι ο λουόμενος-αναγνώστης χρειάζεται και σοκ όπως ‘αυτό’ για να την πάθει την ηλίαση στην πλαζ της Βούλας, αφού μια χαρά καύσωνες θα κάνει πάλι φέτος;!
Για προσοχή λίγο ρε παιδιά! Στην έκδοση του 15αυγουστου δηλαδή τι να περιμένω, άμα μου πετάτε τους S300 από τώρα;
Το μάτι μου,
Agent Provocateur
|
