August full moon

Είναι λίγες μόνο ώρες που το αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι εγκατέλειψε την προσπάθεια για απόλυτη κυριαρχία στον καλοκαιρινό ουρανό. Λίγες μόνο ώρες από τη στιγμή που παρέδωσε τα όπλα, ακριβώς την ώρα της αδιαμφισβήτητης επιβολής και της ολοκληρωτικής κατάκτησης του ουράνιου θόλου. Λες και το μόνο που αποζητούσε ήταν μερικές στιγμές εφήμερης νυχτερινής δόξας, ποτισμένης με ευωδιά γιασεμιού και νοτισμένης με σταγόνες καυτού ιδρώτα από τα μέτωπα όλων των επίγειων θαυμαστών της.

Τόσο ολιγαρκής λοιπόν είναι αυτή η περίφημη αυγουστιάτικη Πανσέληνος; Ή μήπως τόσο εγωιστικά ανισόρροπη, ώστε να θεωρεί ότι εκπλήρωσε το σκοπό της αντικρύζοντας απλώς τα ρίγη που ξεσηκώνει στα σώματα και τους κυματισμούς που διεγείρει στις καρδιές των θνητών που υποβλητικά παρακολουθούν τη γεωμετρικά προοδευτική κυριαρχία της, για να αντιληφθούν ότι θα έχουν μόλις ένα βράδυ στη διάθεσή τους για να πανηγυρίσουν “το ολόγιομο φεγγάρι”; Από ποια στόφα καμωμένο στέκεται, τελικά, καταμεσής του νυχτερινού ουρανού το… διαβόητο “αυγουστιάτικο φεγγάρι”;

Από τη στόφα του Πρωτόγονου;

Από τη στόφα του Αθώου;

Από τη στόφα του Νέου;

Από ύλη Σεληνιακή;

Από αναλοίωτη Ενέργεια;

Από απόκοσμη Λάβα;

Από καθηλωτική Ηρεμία;

Από τη δύναμη της κοσμικής Νεμέσεως;

Από χρυσόσκονη Ονείρου;

Από αναγεννησιακή δύναμη Σωτηρίας;

Εσύ, τι λες, ταπεινέ φεγγαρολάτρη; – Για πες μας τη γνώμη σου, αγέρωχε ρεαλιστή που θάμπωσες την εικόνα της Πανσελήνου με την ψυχρή υπολογιστική ορμή του μυαλού σου..!

Μη φοβάστε! Μιλήστε ελεύθερα! Ό,τι κι αν πείτε γι’ αυτή δεν πρόκειται να σας ακούσει… Δε μένει πια εδώ… Έχει ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής, έχει παραιτηθεί στα σκοτεινά πέπλα του ουράνιου θόλου που σιγά σιγά την κατατροπώνουν.

Θα έρθει ξανά. Σίγουρα, θα έρθει ξανά… Ως τότε όμως, το μόνο που θα τη θυμίζει είναι η αναστάτωση που άφησε στο πέρασμά της και το φως που σκόρπισε απλόχερα την ώρα του απωγείου της. Κι ετούτα τα σημάδια είναι πολύ επιφανειακά για ν’ αντέξουν 12 μήνες…

Advertisements