Με θλίψη παρατηρώ τις τελευταίες μέρες ένα ακόμα επεισόδιο διαρκείας στο σήριαλ της πολιτικής ανωριμότητας που μαστίζει την ελληνική δημόσια ζωή περίπου τρεις δεκαετίες τώρα… (Αν και προσωπικά φρονώ ότι η ανωριμότητα αυτή είναι σύμφυτη και διαχρονική για τα πολιτικά πράγματα στον ελλαδικό χώρο, δεν είναι η ώρα ούτε και η επιδίωξή μου τώρα να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες επ’ αυτού).

Μετά το απόγευμα της περασμένης Κυριακής λοιπόν, η ανωριμότητα αυτή αναδύθηκε στην επιφάνεια για μία ακόμη φορά και εδώ και 3 μέρες συνεχίζει ακάθεκτη να ξεγυμνώνει και να εκθέτει ορισμένους από τους πλέον υποσχόμενους (;) πολιτικούς άνδρες του τόπου… Σε καμία περίπτωση με την αναφορά μου αυτή δεν κάνω νύξη ή σχόλιο για το αποτέλεσμα των εκλογών, μια και προτιμώ να συνεχίσω να πιστεύω ότι η λαϊκή ετυμηγορία (όποια καταλήγει να είναι κάθε φορά), ως συνισταμένη πολιτικών αντιλήψεων και προθέσεων του συνολικού εκλογικού σώματος, παραμένει η πλέον (αν όχι η μόνη) ανόθευτη πολιτική έκφραση. Η αιχμή του σχολίου μου στρέφεται προς την ανεκδιήγητη ανωριμότητα (με την καλή και, δυστυχώς, την κακή έννοια) που επιδεικνύουν οι δύο διεκδικητές, πλέον, της ηγεσίας στην ηττημένη παράταξη των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ.

Καλώς εννοούμενη ανωριμότητα (μονολεκτικά… αφέλεια, μέγιστου μάλιστα βαθμού…) καταλογίζω στον ως πρότινος αρχηγό του κόμματος, που δεν είχε τη στοιχειώδη λογική, διορατικότητα, εξυπνάδα ή απλά την αμφιβολία στο να πιστεύει ότι αρκεί μια… αλλαγή στο διαχειριστικό προφίλ για να γίνει το ΠΑΣΟΚ ένας κήπος με χρυσάνθεμα όπου χαρούμενες παιδούλες και γελαστοί παιδίσκοι θα ζουν αρμονικά και θα παραμείνουν χαρούμενες και γελαστοί ακόμα και μετά από μια κατραπακιά όπως αυτή της Κυριακής… Είναι τουλάχιστον αξιολύπητο, αν όχι αποδομητικό για το όποιο, έντονα αμφισβητούμενο, αρχηγικό προφίλ του, να παρακολουθείς έναν κεραυνοβολημένο Γιωργάκη να τρέχει απ’ το Καστρί στην Τρικούπη και τούμπαλιν ψάχνοντας εναγωνίως τους φίλους του, την Άννα, το Χάρη και τους λοιπούς, που ξαφνικά μάζεψαν τα κουβαδάκια τους και τον άφησαν μόνο στο πάρκο μόλις έπεσε η νύχτα…

Κι απ’ την άλλη είναι εξίσου ανώριμο (με τη χείριστη έννοια δυστυχώς αυτή τη φορά…) να παρακολουθείς τον έταιρο πρωταγωνιστή των ημερών και διεκδικητή (σαν από χρόνια έτοιμο) της προεδρίας, τον Μπέντζυ, να έχει ξυπνήσει από το λήθαργο και να περιφέρει δεξιά κι αριστερά την όρεξή του για αρχηγία, να ξετιλύγει τις ικανότητες του και τις ενωτικές του προθέσεις με το γνωστό βδελυρό ύφος επιδειξιομανίας και επίπλαστης (μηδαμινά πειστικής κατά συνέπεια) καλής πρόθεσης και διάθεσης για συνεργασία, που τόσο άστοχα και άτεχνα μεταχειρίζεται όλα αυτά τα χρόνια… Αν κάτι θαύμαζα στον συγκεκριμένο πάντα (με δυσκολία είναι η αλήθεια μια και μου είναι κατάφωρα αντιπαθής, γούστα ειν’ αυτά..!) είναι η ικανότητά του να δημιουργεί ένα πετυχημένο μίγμα λεξιλογικής δεινότητας και πολυπλοκότητας επιχειρημάτων, που μπορεί να σε αποστομώσει… Αλίμονο, όμως, το μίγμα αυτό αποστερείται τελείως ευγένειας, πολιτικού ήθους και στοιχειωδών προσχημάτων με αποτέλεσμα να καταντάει εύκολα προσβλητικό γι’ αυτούς στους οποίους απευθύνεται – μελλοντικά λοιπόν και στους πολίτες εκτός από τους ομόσταβλούς του(;).

Με τέτοιες μεσοβέζικες λύσεις και συμπεριφορές περιμένετε στο ΠΑΣΟΚ να αναδειχθείτε και πάλι σε κόμμα εξουσίας; Αν ναι, λυπάμαι κύριοί μου αλλά θα (ξανά)χάσετε… 

* Το πολύ εύστοχο σκίτσο προέρχεται από τον σημερινό Ελ. Τύπο (www.e-tipos.com)

Advertisements