Λένε πως το μπλογκ καθενός αντικατοπτρίζει το χαρακτήρα του (ή τέλος πάντων αυτό έγραφε σε άρθρο του ο σαββατιάτικος Guardian επιχειρώντας προφανώς να ερμηνεύσει τις ιδιοτροπίες των αναγνωστών του όχι πια παρατηρώντας, κατά τα ειωθότα, την καθημερινή συμπεριφορά τους μα βασιζόμενος στις βόλτες που κόβουν στον Κυβερνοχώρο και τις ηλεκτρονικές τους εξομολογήσεις γινόμενες ενίοτε και εν ώρα ‘εργασίας’… Ό,τι κάνω κι εγώ αυτή τη στιγμή εν ολίγοις.) Το αναφέρω αυτό για να εξηγήσω ότι χαρακτήρα δεν ξέρω αν αντικατοπτρίζει, μια φούρια όμως όσο να πεις, τη φανερώνει το γεγονός ότι έχω να ανανεώσω με προβληματισμούς το προσωπικό μου ιστολόγιο (sic) εδώ και σχεδόν ένα μήνα. Άφησα στο πόδι μου πάντως άξιους αντικαταστάτες και πολυγραφότατους (βλ. Ευάγγελος Βενιζέλος και λοιποί μπλογκοδιώκτες…).

Η φούρια που προανέφερα λοιπόν οφειλόταν στη μεγαλύτερη πλημμύρα ακαδημαϊκής δραστηριότητας που ενέσκυψε στα συνήθως εύπλοα νερά της φοιτητικής μου (τολμώ δε να προσθέσω ενδεής και… επιστημονικής μου) θάλασσας κυριαρχούμενης από τη Νομική επιστήμη… Μια πλημμύρα που την προκάλεσε η έναρξη του μεταπτυχιακού μου, το οποίο ήδη στον πρώτο μήνα του και χωρίς, είμαι σίγουρος, να έχει ξεδιπλώσει ακόμη το σύνολο της δυναμικής του, έχει αναδειχθεί σε εμπειρία και σχολείο ζωής… Αφήνοντας τα όποια άλλα διδάγματα (σχετιζόμενα με τη διαχείριση χρόνου, τον προγραμματισμό και την οργάνωση που ακούγονται σαν ηλίθιο time management seminar που το χρυσοπληρώνεις και μετά κλαις τα λεφτά σου έχοντας ακούσει τα αυτονόητα) θα αναφερθώ στο σημαντικότερο, μέχρι στιγμής, για μένα, που ήταν η ανακάλυψη του δρόμου που χρειάζεται ν’ακολουθήσεις για να κατανοήσεις τη Νομική και κάθε άλλη επιστήμη…

Τολμώ να πω λοιπόν ότι τούτος ο μήνας με δίδαξε ότι επιστήμη είναι:

  • Αγώνας. Τίποτα πρωτότυπο θα πεις… Όλοι το λένε κατά καιρούς αυτό… Δεν αντιλέγω. Μόνο όμως όταν το βιώσεις κι ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τη βαρύτητα και το περιεχόμενο αυτής της διαπίστωσης.
  • Αγωνία. Γιατί έρχονται στιγμές που νομίζεις πως δε θα μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα με τις πληροφορίες που σε πολιορκούν και σε προ(σ)καλούν να τις μετουσιώσεις σε γνώσεις κι αισθάνεσαι τόσο μικρός μπροστά στον όγκο τους που, φευγαλέα, λιγοψυχάς…
  • Ανάγκη. Να ανακαλύψεις μια ακόμα σπιθαμή από τα μυστικά της, να φτάσεις ένα ακόμα μικρό βήμα πιο κοντά στο τέλος του μονοπατιού κι ας ξέρεις ότι τούτο ειδικά το μονοπάτι τελειωμό δεν έχει…
  • Ανακάλυψη. Γιατί κάθε φορά που κλείνεις το βιβλίο έχοντας ρουφήξει μια σταγόνα έστω γνώσης, νιώθεις σαν το μικρό παιδί που ανακάλυψε ότι το κάστρο του στην άμμο θα είναι πιο ασφαλές περιστοιχισμένο από μια τάφρο αντί εκτεθειμένο στο νερό και το κύμα…
  • Χρόνος. Χρόνος που κυλάει άλλοτε βασανιστικά αργά, άλλοτε αναπάντεχα γρήγορα μα που πάντα μοιάζει ατέλειωτος και συνάμα ανεπαρκής…
  • Φίλοι. Γιατί, στην περιπτωσή μου τουλάχιστον, αυτοί ήταν δίπλα μου και στον αγώνα μου να συμφιλιωθώ μαζί της και να μάθω να παίζω με τους κανόνες της… (Και γι’αυτό, μαζί με τόσα άλλα, τους ευχαριστώ.)
  • Ζωή. Γιατί κάθε φορά που φτάνεις σ’ένα σταυροδρόμι στο δρόμο προς την κατάκτησή της, κάθε φορά που κλείνεις το βιβλίο για να βγείς μια βόλτα, να πας σινεμά, να συναντήσεις εκείνη, να πέσεις για ύπνο, να ονειρευτείς, να τεμπελιάσεις, διαπιστώνεις ότι όλα αυτά μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά μαζί με την επιστήμη σου. Τι μεγαλύτερη απόδειξη λοιπόν ότι κι επιστήμη είναι κομμάτι της ζωής σου;

Στο μήνα αυτό της διαδικτυακής μου απουσίας βίωσα μια πολύ έντονη και συνάμα, στο κατάληγμά της, πολύ ουσιαστική εμπειρία… Μια μάχη έντονη κι εξουθενωτική… Τόσο συναρπαστική όμως που αξίζει τον κόπο ‘να το παλέψεις’!

Σας φιλώ με σπουδή,

Agent Provocateur

ΥΓ: Β., Ν., E., γι’ ακόμα μια φορά, σας ευχαριστώ… 🙂

Advertisements