Ένα περίεργο πράγμα κάθε φορά που είμαι στα πρόθυρα να πάρω το δρόμο της επιστροφής… Κάθε φορά οι ίδιες σκέψεις, η ίδια ανυπομονησία, η ίδια λαχτάρα. Μόνο, όσο περνάει ο καιρός, όλα αυτά σε πιο γλυκιά, ουσιαστική και αυθεντική εκδοχή. (Παρακινδυνευμένο θα μου πεις να δηλώνεις ευθαρσώς την αυθεντικότητα ενός συναισθήματος; Όχι, λοιπόν… Από ένα σημείο και μετά ό,τι νιώθεις μέσα σου είναι αυτό που ισχύει, χωρίς φλυαρίες και αμπελοφιλοσοφήματα!)

Έφτασε άλλη μια φορά η ώρα να γυρίσω στη βάση μου. Να πάω πίσω εκεί απ’ όπου όλα ξεκίνησαν λίγους μόνο μήνες πριν. Είναι αξιοπερίεργο, στ’ αλήθεια, αν σκεφτείς ότι ανήκω στην περίφημη συνωμοταξία των ‘εκπατρισθέντων’ λίγους μονάχα μήνες, πόσο έντονο είναι κάθε φορά μέσα μου το αίσθημα της προσμονής για το γυρισμό. Χώρια που ετούτη τη φορά ειδικά είναι και Χριστούγεννα, βρε παιδάκι μου..! Και, πώς να το κάνουμε, το κλίμα της γιορτής έχω μάθει από μωρό παιδάκι να το ζω παρέα με πρόσωπα αγαπημένα και δικά μου, γνώριμα και ζεστά, που είναι έτοιμα να με δουν να ξαναγίνομαι πιο μωρό κι απ’ τα μωρά και να φωτίζεται η φάτσα μου από τις ιστορίες για τον Αη-Βασίλη με την ίδια ένταση που φεγγοβολούσε το γέλιο μου, όταν μικρό με κοίμιζε η μάνα μου με την υπόσχεση ότι το πρωί η χριστουγεννιάτικη κάλτσα μου θα ήταν γεμάτη! (Κι εδώ οφείλω να παραδεχτώ ότι, αν και από πολύ νωρίς την είχα ψειλιαστεί τη δουλειά ότι ο περίφημος Santa ήταν… μουσαντένιος, η κάλτσα παραγέμιζε κάθε χρόνο!)

Ακόμα και τη στιγμή που γράφω αυτές τις αράδες, χασκογελώ σκεφτόμενος πόσο αντιφατικοί είμαστε καμιά φορά σαν τυπάκια εμείς οι άνθρωποι: από τη μια τα θέλουμε όλα δικά μας κι από την άλλη απαιτούμε και τίποτα να μην… ταράττει τους κύκλους μας, την καθημερινότητά μας, παρά μονάχα άμα φλιπάρουμε και το ζητήσουμε κατά παραγγελία! Καθώς λοιπόν φτάνει η ώρα να φτιάχω για άλλη μια φορά βαλίτσες με προορισμό τη βάση (sic) και με αποστολή, ειδικά αυτή τη φορά, να περάσω όμορφα, απλοϊκά και αυθεντικά Χριστούγεννα στα μέρη που ξέρω καλά, αναρωτιέμαι αν θα πάψει ποτέ αυτή η μάχη της νοσταλγίας με την επιθυμία για πειραματισμό κι εξερέυνηση που με κυριεύει από παιδάκι… Αν καταλαγιάσει κάποια Χριστούγεννα αυτή η ανυπομονησία να μπω στο κλίμα της γιορτής και να ξεχάσω τα πάντα γύρω μου. Αν απαλύνει η επιθυμία να γυρίζω κάπου-κάπου στα παλιά, καλά και γνώριμα…

Για να πω όμως την αλήθεια μου, δε θέλω να τελειώσει μέσα μου αυτό το γαϊτανάκι! Δε θέλω τα συναισθήματα να ισοπεδωθούν και να τρέχω να κάνω γιορτές ‘οικογενειακά’ (πάντα μου φαινόταν τόσο πληκτικός ετούτος ο όρος!) γιατί αυτό είναι το ειωθός και το καθιερωμένο… Ετούτοι οι μήνες μου πρόσφεραν απλόχερα συναίσθηματα δυνατά, που μ’έκαναν να καταλάβω και να αποκωδικοποιήσω ένα ακόμα μικρό κομμάτι από τη μυστική φόρμουλα της ζωής μου: Η αναζήτηση κι η αλλαγή έχουν ουσία και νόημα, όταν πάνε χέρι-χέρι με τη νοσταλγία. Κάθε βήμα παρακάτω δε σημαίνει ότι ρίχνεις στο γκρεμό ότι έχει προηγηθεί! Αν το καλοσκεφτείς, τα πρωτύτερα βήματά σου είναι που σε οδήγησαν στα επόμενα και θα σε φτάσουν και σ’ όλα τα μελλοντικά σου…

Πριν κλείσω λοιπόν τη βαλίτσα και φορέσω τα γιορτινά μου (όχι γιατί έτσι είθισται αλλά γιατί ο παλιμπαιδισμός μου είναι στα πρόθυρα να χτυπήσει κόκκινο από μέρα σε μέρα!) μια ευχή έχω να κάνω: Είθε κάθε αλλαγή, μαζί με τη χαρά για τον ερχομό της, να φέρνει και νοσταλγία γι’αυτά που αφήνω πίσω. Και τώρα και αύριο και πάντα!

Θα σε δω στο αεροδρόμιο!

Agent Provocateur

Advertisements