Ένας ακόμα χειμώνας με διχασμένη προσωπικότητα κι ο φετεινός… Είναι κάμποσα χρόνια τώρα που αναζητάς πραγματικά μέσα σ’αυτή την άλλοτε κατάλευκη εποχή μια άσπρη μέρα. Δύσκολο πια να τη βρεις και να την ξεχωρίσεις, με γυμνό μάτι τουλάχιστον… Είναι Δευτέρα απόγευμα και μαζεύω βιαστικά λίγα πράγματα απ’ το παρόν σε μια τσάντα. Μόνο και μόνο για να είναι η επιστροφή και η επανένταξη ομαλή και όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνη. Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να διαλέξω τα… απολύτως απαραίτητα! Δε μπορώ ν’αποφασίσω τι σηματοδοτεί για μένα το παρόν, ώστε να το πάρω μαζί μου και στο μέλλον. Έχω σκορπίσει ένα σωρό πράγματα πάνω στο κρεβάτι και τα κοιτάζω παλεύοντας μεταξύ τού να φανώ αποτελεσματικός στη διαλογή και ταυτόχρονα να φύγω με όσο το δυνατόν λιγότερες εξαρτήσεις.

Το μάτι μου πέφτει πάνω σ’ένα dvd. Άραγε έχει ακόμα την ίδια δύναμη και λάμψη (βρωμερή έστω) αυτό το αποθηκευτικό μέσο εκεί στο μέλλον; Κάνω τη σκέψη αυτή και γελάω με την ίδια την τραγική της ειρωνία. Ετοιμάζομαι να αναχωρήσω από μια αφετηρία στο χρόνο στην οποία το μέσο έχει αυτότελεια, δύναμη και επιβολή. Λες κι έχει εξισωθεί με το σκοπό… Προτιμώ να παραμείνω αισιόδοξος παρόλα αυτά ότι κάτι θα έχει αλλάξει έκει στο μετά. Ότι οι λέξεις θα έχουν ξαναβρεί το νόημά τους κι οι ρόλοι θα έχουν αποδοθεί και πάλι στα σωστά μέλη του θιάσου. Ότι με λίγα λόγια το dvd θα είναι dvd: τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο!

Συνεχίζοντας την οπτική διαλογή ανάμεσα στα συστατικά του παρόντος, το μάτι μου πέφτει πάνω σε μια εφημερίδα. Σκέφτομαι ότι από παλιά μερικές προσεκτικά διαλεγμένες, πολυσυλλεκτικές – συνολικά και μεμονωμένα – εφημερίδες ήταν ο καλύτερος καθρέφτης μιας εποχής, μιας χώρας, μιας πραγματικότητας. Ανατρέχω στις σελίδες της κι αρχίζω να έχω και γι’αυτή την επιλογή κάμποσες αμφιβολίες, μα την αλήθεια..! Αυτά που καταγράφει άραγε θέλω να θυμάμαι απ’ το παρόν μου; Για ροζ αρρωστημένες συνωμοσίες, λασπωμένες παθιασμένες ερωτοϊστορίες, κούφια παιχνίδια εξουσίας και υφέρπουσες λυκοφιλίες; Και δεν παίρνω το τελευταίο τεύχος του ‘Αστρολόγου’ μαζί μου; Ακόμα και να έχει κάποιος εκεί στο μακρινό προορισμό μου την ευγένεια ν’ασχοληθεί με τη σαχλοεποχή απ’την οποία προέρχομαι, προτιμώ να του δείξω ως αντιπροσωπευτικό δείγμα τη Λίτσα Πατέρα και τα οράματά της παρά διψασμένες για εξουσία, χρήμα και ‘μονιμότητες’ 40άρες (χώρια που πολύ αμφιβάλλω αν εκεί στο μέλλον θα μπορούν να κατανοήσουν τι διάολο είναι αυτή η μονιμότητα…)!

Η ώρα περνάει κι εγώ ακόμα να κλείσω βαλίτσα… Αποφασίζω να γίνω πιο συνοπτικός στην αξιολόγησή μου και ν’ακολουθήσω τη δοκιμασμένη μεθοδο: βγάζω συρτάρι, ανοίγω βαλίτσα, αναποδογυρίζω συρτάρι… Το τι σαβούρα μαζεύεται εκεί μέσα ούτε που μπορώ να το διανοηθώ! Από σκουριασμένες σφραγίδες εξουσίας, θολές φωτογραφίες επιτυχίας, κακοφορμισμένες πλακέτες προσφοράς και κοινωνικής ευαισθησίας… Τα παρατηρώ και καθώς τα εντοπίζω ένα-ένα και τα ονοματίζω μου φαίνονται τόσο ξύλινα κι αδιάφορα. Χώρια που πολλά απ’αυτά δεν έχουν να κάνουν τίποτα με μένα, με τη ματιά μου και τον τρόπο που αντίκρυζω το σήμερα γύρω μου.

Κλείνω το σακίδιο και πάω να το περάσω στους ώμους μου. Φορτίο απερίγραπτο! Και τόσο κρύο, ξένο προς εμένα συνάμα… Αντί για τις απαραίτητες αναμνήσεις νιώθω να κουβαλάω μαζί μου χίλια δυο άχρηστα βαρίδια σαν ρακοσυλλέκτης αναμνήσεων κι επέτης μιας πραγματικότητας που συνεχίζει να με τρέφει με αποφάγια. Αν είναι να πάω με όλο αυτό το βάρος ως την αποβάθρα για την αναχώρηση, πάει, θα το χάσω το τρένο! Άσε που δε θα απολαύσω ούτε τη διαδρομή με όλο αυτό το κουρελομάνι να μου κάνει το βήμα αργό…

Περνάω δίπλα από έναν κάδο αναμνήσεων: κάτι νεωτερικές συσκευές απ’το μέλλον που άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στο παρόν κι υπόσχονται σωτήρια αποτελέσματα για τις χωματερές του νου μας… Λειτουργούν απλά: Ρίχνεις μέσα κάθε εγκεφαλικό σκουπίδι και κρατάς μόνο αυτά που αξίζει να τα συντηρείς στο μυαλό ξοδεύοντας πολύτιμη φαιά ουσία. Εντυπωσιακό μηχάνημα σου λέει!

Ρίχνω μέσα το σάκκο με τις αναμνήσεις ολόκληρο! Και συνεχίζω αμέριμνος το δρόμο μου προς το σταθμό. Δε θα το χάσω το τρένο για το μέλλον, σε καμία περίπτωση. Κι είμαι και αποφασισμένος να το απολαύσω. Όλοι λένε εξάλλου, πώς είναι εκπληκτικό! Όσο για την επανένταξη στο παρόν; Ας πονέσει λίγο, δε βαριέσαι… Χώρια που μέχρι να γυρίσω μπορεί και να ‘χουν αλλάξει πάλι τα πράγματα, προς το καλύτερο ή το χειρότερο.

Θα σας στείλω καρτ-ποστάλ (ναι, την παλιά αλλά σε μεταμοντέρνα συσκευασία!),

Agent Provocateur

ΥΓ1: Να θυμηθώ να δω αν οι κάδοι αναμνήσεων έχουν εξελιχθεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον… Μακάρι!

ΥΓ2: Αν αργήσω, αρχίστε την προβολη χωρίς εμένα. Την ίδια τσόντα (βασικά) θα δείξει πάλι…

Advertisements