Σε μια απέλπιδα προσπάθεια ν’ανοίξω το μάτι μου σήμερα το πρωί – ξύπνησα βλέπεις από τις 7.00 με την ευγενική χορηγία/αφύπνιση καλού φίλου κι ενώ είχε προηγηθεί ξενύχτι με μελέτη αλλά χωρίς… τζιν και τσέρι! – μπήκα νωθρός στο metro κι αναζήτησα τη λύση στο μικρό μου ipod. (Μεταξύ μας, ετούτο το πραγματάκι μπορεί να σου αλλάξει το κέφι πολύ εύκολα, λες κι η Apple το βούτηξε σε κανέναν μαγικό ζωμό πριν στο μοσχοπουλήσει!)

Έπεσα λοιπόν πάνω σ’ένα ευχάριστο τραγουδάκι των Nickelback, το οποίο και δίνω σε οπτικοακουστική συσκευασία δώρου γιατί πολύ μου άρεσε, που έχει τίτλο ‘Rockstar’ κι οι στίχοι του λένε τα εξής:

‘Cause we all just wanna be big rockstars
And live in hilltop houses driving fifteen cars
The girls come easy and the drugs come cheap
We’ll all stay skinny ’cause we just won’t eat
And we’ll hang out in the coolest bars
In the VIP with the movie stars
Every good gold digger’s
Gonna wind up there
Every Playboy bunny
With her bleach blond hair

Hey hey I wanna be a rockstar.’

Το βρήκα πολύ οριτζινάλε να σας πω την αμαρτία μου. Κατέληξα στο συμπέρασμα αυτό βέβαια με κάτι συλλογισμούς πιο compliqués κι από το Λαβύρινθο του Μινώταυρου αλλά, και πάλι, γιατί να μην τους καταθέσω στην κρίση σου, φίλε αναγνώστη; Τρελό θα με βγάλεις ή παλαβό; Κι αν πάλι με βγάλεις τέτοιο, πάντα για καλό το είχα ν’ακούω τέτοια κοσμητικά..!

Όλοι λοιπόν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, σταρούμπες είμαστε! Όλοι με μια κατραπακιά ματαιοδοξίας στο κούτελο γεννιόμαστε κι ετούτο το διεγερτικό μας κάνει να μη μας χωράει ο τόπος. Άλλου του βγαίνει η βλάβη με το να τρέχει στους δρόμους και τις ρούγες από το άγριο χάραμα για να αποδείξει, για μια ακόμα και πάλι όχι τελευταία φορά, ότι είναι διαβασμένος, άλλος το εκδηλώνει το κουσούρι μόλις διαπιστώσει ότι φούμαρα ήταν πως το σταριλίκι του θα τον σώζει από τους πάντες και τα πάντα και φουντάρει απ’ τον τέταρτο. Άλλος αρπάζει τα μικρόφωνα, σέρνεται στα θεατρικά σανίδια και το ρίχνει στο χορό κι ας του λένε ότι είναι για τα μπάζα! Αυτός το χαβά του και το σταριλίκι του πιστεύει μονάχα! Κι είναι και κάτι άλλοι, πάλι, που κατάφεραν να πιστεύουν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι είναι αστέρες και γι’ ανταμοιβή κηδεύονται δημοσία δαπάνη κι αντί για τέσσερις, τους πάει την τελευταία βόλτα ο κιλλίβαντας…

Τώρα που το σκέφτομαι, ειδικά αυτοί οι τελευταίοι τρώνε τόσο λουλουδικό και τριαντάφυλλο εκείνη τη στερνή ώρα, που μόνο ο Μακρόπουλος κι ο Γονίδης όταν κάνουν πλατινένιο δίσκο τους συναγωνίζονται! Βρε λες τελικά οι μόνοι που έχουν πιάσει όντως το νόημα και παίζουν το σταριλίκι στα δάχτυλα να είναι… οι λαϊκοί τροβαδούροι;

Τι να πω κι εγώ, μια υπόθεση κάνω μέσα στην απογευματιάτικη σκοτούρα μου..!

Σε χαιρετώ και πάω, επιτέλους, για ύπνο,

Agent Provocateur

Advertisements