Το όλο σκηνικό είχε αρχίσει να επαναλαμβάνεται επικίνδυνα τελευταία. Σαν ελληνικό σήριαλ που χτύπησε νούμερα σε πρώτη προβολή και ο διευθυντής προγράμματος αποφάσισε να το λιώσει στην επαναπροβολή μέχρι να… καεί κι η τελευταία κόπια! Για άλλη μια φορά καθόταν απορημένη πάνω από σημειώσεις, σχεδιάσματα, υπολογισμούς και σενάρια κι αναρωτιόταν ποιο να διαλέξει, ποιο να κυνηγήσει, για ποιο ν’αγωνιστεί, σε ποιο να επενδύσει… Δούλευε αυτή την εικόνα της επαναλαμβανόμενης αγωνίας στο μυαλό της κι απορούσε με τον εαυτό της. Μήπως τελικά ήταν αυτοκαταστροφική; Μήπως κουβαλούσε λίγα δράμια παραπάνω μαζοχισμό απ’ όσο χρειαζόταν για να ξεκολλάει, όταν πέφτει στα ίδια και τα καθιερωμένα; Μήπως, εν τέλει, έκανε την τρίχα, τριχιά, σε απλά ελληνικά;

Η ματιά της έπεσε στο τσιγάρο που σιγόκαιε πλάι της. Παρατήρησε το σώμα του να συρρικνώνεται, τη γόπα να θερμαίνεται και να κιτρινίζει καθώς την πλησίαζε η φλόγα, τα τρίμματα του καπνού να πυρακτώνονται και να λαμπιρίζουν στιγμιαία, μέχρι την ώρα που διαλύονταν σε νεκρά σωματίδια στάχτης στο τασάκι. Ένιωσε τέτοια λύπηση για το θέαμα αυτό και το προδιαγεγραμμένο τέλος. Την ίδια εκείνη λύπηση που νιώθεις όταν βλέπεις κάποιον να προσπαθεί μάταια να αποτρέψει αυτό που έρχεται και να μην τα καταφέρνει, όχι γιατί δεν μπορεί δυνητικά να το κατορθώσει μα γιατί δεν έχει πίστη στην ίδια τη δύναμή του!

Στη σκέψη και μόνο αυτού του συναισθήματος ανατρίχιασε! Είδε τα ανάκατα χαρτιά της, έριξε ξανά το βλέμμα της στο ανήμπορο να γλιτώσει απ’ τη φωτιά τσιγάρο της και της φάνηκε για μια στιγμή πως οι σημειώσεις και τα χαρτιά της έπαιρναν τη θέση του τριμμένου καπνού που περίμενε βασανιστικά τη φλόγα να τον κατασπαράξει. Γιατί, απλά, δεν υπήρχε καμιά άλλη προοπτική! Κι εκεί πάνω στη μαυρίλα ήταν που διέκρινε μια μικρή διαφορά. Έναν μικρό απο μηχανής θεό που φευγαλέα μπαίνει στο πλάνο της διαδρομής της κι αλλάζει την εικόνα τόσο ώστε να μη θυμίζει το θέαμα ένα αναμμένο τσιγάρο.

Άνοιξε το παράθυρο κι αγνάντεψε έξω… Είδε τους δρόμους που διασταυρώνονταν στο κοντινό σταυροδρόμι. Άραγε πού θα την έβγαζε ένας απ’ αυτούς αν τον ακολουθούσε; Έκεινη ακριβώς την ώρα κατάλαβε το λάθος της: η πορεία της ήταν σήριαλ, ναι. Και καμιά φορά μπορεί και να ‘κανε κοιλιά η πλοκή’… Κι ίσως να μην χτυπούσε σ’όλα του τα επεισόδια μεγάλα νούμερα. Ευτυχώς όμως το σήριαλ αυτό δε θα έπαιζε ποτέ σε επανάληψη! Κι αυτό θα της το εξασφάλιζαν τα ίδια εκείνα μπερδεμένα και ανάκατα χαρτιά της που τόσο αγχωμένη τα χάζευε πριν από λίγο.

Ντύθηκε ζεστά, φόρεσε τα γυαλιά της, άνοιξε την πόρτα κι ακολούθησε έναν από τους δρόμους στο κοντινό σταυροδρόμι.

‘Καλημέρα Ζωίτσα!’, της φώναξε ο περιπτεράς της γωνίας.

Τον κοίταξε, χαμογέλασε και του ‘κλεισε το μάτι. Τον συμπάθησε αυτό τον τύπο από την πρώτη στιγμή! Κυρίως γιατί σιχαινόταν να σκοτώνει την ώρα του στο περίπτερο βλέποντας σήριαλ σε επανάληψη… 

Σωστή η Ζωή! Κι ο περιπτεράς της (!),

Agent Provocateur

Advertisements