Τις τελευταίες μέρες θημήθηκα μια όμορφη παλιά μου συνήθεια: το ανάγνωσμα εφημερίδας, ιδιαίτερα τις Παρασκευές και τις Κυριακές. Από μικρή ηλικία, στα τέλη του δημοτικού ακόμα, θυμάμαι να απολαμβάνω το ανάγνωσμα των εφημερίδων ειδικά το χειμώνα με ζεστό καφέ και, πάντα, ξαπλωμένος στο πάτωμα του καθιστικού στο πατρικό μου σπίτι… Από κάποια στιγμή κι έπειτα ένιωθα το χαρτί να αποκτά ζωή και να με καλεί να το ακολουθήσω στα ταξίδια του στις γωνιές του κόσμου που χτυπούσε η περίφημη ‘καρδιά των γεγονότων’! Κι υπήρχε, μάλιστα, μια στήλη που με το που ξεκινούσα να τη διαβάζω, απογειωνόμουν σ’ένα παγκόσμιο ταξίδι μαζί της: τα διεθνή!

Εκείνο το κομμάτι της εφημερίδας ειδικά ήταν μακράν το αγαπημένο μου. Και πολλές φορές, το μοναδικό που διάβαζα με τόση επιμέλεια!

Μεγαλώνοντας εξέλιξα τη συνήθειά μου αυτή ακόμα περισσότερο καθώς πρόσθεσα στις επιλογές μου και ξενόγλωσσες εφημερίδες, μεγάλα έντυπα της Ευρώπης και της Αμερικής αλλά και περιοδικά εβδομαδιαία και άλλα. Στο μεταξύ είχε περάσει και το ψώνιο μου (!) με τη δημοσιογραφία (ή μάλλον, για να είμαι πιο ειλικρινής, είχε προσαρμοστεί σε εκλογικευμένα πλαίσια!) κι ευχαριστιόμουν ακόμα πιο ουσιαστικά τα καθιερωμένα απογεύματα με εφημερίδες.

Τα χρόνια συνέχισαν να κυλάνε κι η ζωή τα έφερε έτσι που μια μέρα βρέθηκα πια εγώ πίσω από το χαρτί ενός εντύπου! Τη μέρα που είδα το πρώτο μου κείμενο δημοσιευμένο σε έντυπο ευρείας κυκλοφορίας ένιωσα να αγγίζω ένα από τα πιο τρελά όνειρα που είχα όντας μικρό παιδάκι! Δεν είχε να κάνει με διεθνή… Ήταν μια κριτική κινηματογράφου, πολύ σύντομη κιόλας, όμως στα μάτια τα δικά μου ισοδυναμούσε με ‘σαλόνι’! Είχα διαβάσει για τους ηθοποιούς, είχα δει τη φιλμογραφία τους κι όλα αυτά για να γράψω 90 λέξεις! Το πρώτο εκείνο κείμενο έφερε πολλά ακόμα, κι όσο περνούσε ο καιρός όλο και μεγαλύτερα, όλο και πιο ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα!).

Ο παθιασμένος αυτός έρωτας με τα έντυπα κράτησε σχεδόν τριάμιση χρόνια… Και πέρασε από 40 κύματα, με οδήγησε σε πολλές πόρτες, μ’ έκανε να ψάχω και να ψαχτώ, να μπω στη διαδικασία ν’αξιολογήσω πληροφορίες, να νιώσω υπεύθυνος για ό,τι γράφω και προτείνω και να γευτώ αρκετές φορές την ικανοποίηση ανθρώπων που μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν αυτά που το μεράκι μου αποτύπωνε στο χαρτί και να πουν μετά έναν καλό ή κακό λόγο…

Γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά σήμερα; Γιατί σαν σήμερα πριν 4 χρόνια πέρασα το κατώφλι ενός εντύπου πανελλαδικής κυκλοφορίας και στάθηκα περιχαρής, εγώ και τα δημοσιογραφικά μου μεράκια, απέναντι απ’ τον αρχισυντάκτη του… Και καθώς πήγαινα προς το γραφείο του η ματιά μου έπεσε πάνω στους συντάκτες στο τμήμα για τα ‘διεθνή’! Είμαι σίγουρος ότι και μόνο στο θέαμα και στη σκέψη ότι θα μπορούσα να βρεθώ ανάμεσά τους, το βλέμμα πρέπει να φωτίστηκε!

Εκείνο το ραντεβού στέφθηκε με επιτυχία και λίγες μέρες μετά άρχισα να στέλνω ως εξωτερικός συνεργάτης τα κείμενά μου στην εφημερίδα… Λίγο καιρό μετά αποδείχτηκε ότι η συνεργασία μου εκείνη θα ήταν κι η τελευταία πράξη στο μικρό μου… έπος στη δημοσιογραφία. Ήταν αρχές καλοκαιριού της ίδιας χρονιάς, όταν αποφάσισα να ρίξω αυλαία και να χωρίσουν οι δρόμοι οι δικοί μου και των εφημεριδάδων. Αν αναλογιστώ το γιατί, καταλήγω κάθε φορά στο ότι αυτό που με πείραξε ανεπανόρθωτα και δε μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω ήταν οι άνθρωποι που γνώρισα στο χώρο αυτό και δεν είχαν μεράκι για τη δουλειά τους! Δεν είχαν στο βλέμμα την ευγένεια και τη φιλομάθεια των ανθρώπων στα ‘διεθνή’…

Ξέρω πως γενικολογώ με αυτή μου την κρίση. Και τότε το καταλάβαινα… Εδώ και λίγες βδομάδες που ο χρόνος και πάλι το επιτρέπει αναβίωσα το χόμπι με τις εφημερίδες! Και μολονότι πέρασαν 4 χρόνια, τη ματιά μου κερδίζουν και πάλι οι στήλες με τα διεθνή. Ίσως γιατί αποστρέφομαι τη σκέψη ότι το να γνωρίζεις ‘ποιος είναι ο κομιστής’ σε καθιστά ενήμερο περί τα πράγματα…

Αρκετοί από σας που επισκέπτομαι συχνά τα ηλεκτρονικά σας τετράδια, ξέρω πως είστε δημοσιογράφοι. Κάποιοι δίνετε και τα ονόματά σας… Οφείλω να σας εξομολογηθώ ότι πολύ θα ήθελα μια μέρα να ξαναπιάσω μολύβι στα χέρια μου για να γράψω μια είδηση… Τώρα πια όμως, μονάχα αν πρόκειται να μπει στη ρουμπρίκα με τα διεθνή! Κι ετούτο γιατί 4 χρόνια μετά την κορύφωση της μικρής πορείας μου ως εφημεριδάνθρωπος, θα γύριζα πίσω μονάχα αν ήταν να δω πως πραγματικά είναι ν’ ανήκεις… στο τμήμα με τα διεθνή!

Αφιερωμένο σ’εκείνα τα όμορφα χρόνια της ερασιτεχνικής δημοσιογραφίας (που, ποιος ξέρει, μπορεί και να μην ήταν τα τελευταία…),

Agent Provocateur

Advertisements