Είχα δει αυτό το πολύ όμορφο παιχνίδι εδώ και λίγες μέρες σε γειτονικά ηλεκτρονικά σημειωματάρια… Μου φάνηκε τόσο απλό κι έξυπνο ταυτόχρονα. Ένα μικρό γαϊτανάκι που μπορούσε να φέρει κοντά ανθρώπους άγνωστους, με όνειρα διαφορετικά, με ζωές τόσο διαφορετικές και την ίδια στιγμή τόσο ίδιες, χωρίς ‘πρόσωπο’ αλλά με μια ταυτότητα που μοιράζονται μέσα απ’τα ηλεκτρονικά τους τεφτέρια…

Απόψε το βράδυ είμαι σπίτι κι άρρωστος. Νόμιζα ότι θα τη σκαπουλάρω το φετεινό χειμώνα και για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια θα με βρει η άνοιξη χωρίς να έχω αρρωστήσει. Γελάστηκα… Ίσως τελικά να μην… μπορεί να κλείσει η χειμερινή σεζόν για μένα χωρίς να κρεβατωθώ έστω για μια φορά! Μετά από τόσες ώρες μέσα στο σπίτι, έχω αρχίσει να βαριέμαι… Δεν είμαι δα και άνθρωπος που ‘κάθεται εύκολα στ’αβγά του’! Κι έτσι έπιασα το νήμα που μου έτεινε ο nikosm για να παίξω κι εγώ με τη σειρά μου!

Οι κανόνες απλοί: Ο nikosm με κάλεσε να διαλέξω ένα ποίημα που να αντιστέκεται στην κακογουστιά της εποχής και να το παραθέσω εδώ. Ορίστε λοιπόν η… ζαριά μου:

Μικρό παιδάκι όταν ήμουνα, ως τραχύ αγοράκι της ελληνικής επαρχίας (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω αυτό το… αρχέτυπο, όσο κι αν δεν είναι κανόνας. Τώρα το ξέρω αλλά εξυπηρετεί τις ανάγκες της αφήγησης!) δεν την πολυσυμπαθούσα την ποίηση. Αντίθετα τη θεωρούσα μάλλον ανιαρό ανάγνωσμα… Το ποίημα που σημειώνω παρακάτω το διάβασα για πρώτη φορά όταν ήμουν στη Β’ Γυμνασίου. Κι έπειτα ξανασχολήθηκα συστηματικά μαζί του στις πανελλήνιες. Όχι τόσο γιατί ήταν μέρος της εξεταστέας ύλης… Όσο γιατί τότε πια ήξερα καλά πόσο μεγάλη ευτυχία είναι να υπάρχει στη ζωή σου ένα πρόσωπο απ’το οποίο περιμένεις πως μια μέρα ίσως και να σου πει κάποια λόγια σαν και τα παρακάτω:

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά σου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες

Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν’ άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου
Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν’ άρεσε

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου

Μαρία Πολυδούρη
Αυτά από μένα… Δίνω παραπέρα την πρόσκληση στους: Chicumita, Frelon Frivole, Cerulaire και nektarb.
Με την ευχή να βρεθούμε όλοι έστω μια φορά απέναντι από ένα πρόσωπο που θα μας πει αυτά τα λόγια.
Και να τ’αξίζουμε,
Agent Provocateur

 

Advertisements