Στο βάθος παίζει ο (θου Κύριε..!) Θρύλος… Έχω παραχωρήσει εγκαταστάσεις κι εξοπλισμούς στον κολλητό μου, nikosm, που βιώνει το δικό του ‘υπέρ πάντων αγώνα’, για τον οποίο έχω δώσει, σε συνεννόηση με το κληρονομικό μου χάρισμα, και θετική πρόβλεψη, όχι γιατί είμαι Γαύρος (είμαι Βάζελος!) ούτε γιατί δεν ήθελα να χαλάσω τη ζαχαρένια του κολλητού μου αλλά γιατί αυτό ψυχανεμιζόμουν από το πρωί… (Αυτή την ώρα που διαβάζεις τις αράδες ετούτες, το αποτέλεσμα το ξέρεις, οπότε, όλα όσα σου είπα μέχρις εδώ είναι πια… απλώς ιστορία!)

Ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να πιάσω το ηλεκτρονικό μου μελανοδοχείο απόψε, είναι τριπλός, αποτελούμενος από φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα, αλλά στο τέλος νομίζω θα συμφωνήσεις μαζί μου ότι λίγο πολύ, απ’ τα μικρά ως τα μεγάλα, τα πάντα στη ζωή συναντώνται αργά ή γρήγορα…

Τρία περιστατικά συνέβησαν σήμερα που μου έκαναν φοβερή εντύπωση, μα την αλήθεια:

– Φέτος, εδώ που βρίσκομαι, δουλεύω και σπουδάζω ταυτόχρονα. Σε πολύ καλή δουλειά και εξίσου καλό πανεπιστήμιο, δεν το αναφέρω για να με συμπονέσεις που τρέχω ολημερίς… Στην τελική, το επέλεξα! Προσπαθώντας καμιά φορά να συμβιβάσω το χρόνο ανάμεσα στα δύο καταφεύγω σε τρικ όπως το σημερινό: Έπρεπε να είμαι στη σχολή από τις 4 το απόγευμα και να σχολάσω μια ώρα νωρίτερα, αντί στις πέντε… Πήγα μια ώρα νωρίτερα στο γραφείο για να τα καταφέρω. Στον πρώτο που με ρώτησε γιατί πήγα τόσο νωρίς, είπα την αλήθεια: πρέπει να είμαι νωρίτερα στη σχολή. Ήταν σαν να του έλεγα ότι θα πήγαινα να ληστέψω τράπεζα! Στον δεύτερο που με ρώτησε, είπα ότι θέλω να προλάβω το ταχυδρομείο, που εδώ κλείνει στις 5. Το αποδέχτηκε και με επαίνεσε κιόλας που ήρθα νωρίτερα για να συμπληρώσω το ωράριό μου…

– Καμιά ώρα πριν χάζευα ειδήσεις… (Σκοπίμως χρησιμοποιώ το ‘χάζευα’ καθώς έτσι όπως ήταν απόψε τα δελτία, μόνο ως… θέαμα μπορούσες να τα αντιμετωπίσεις…) Ξεκίνησαν όλα με μια φούρια να προλάβουν να δώσουν όλα τα σημαντικά γεγονότα της ημέρας! Λες κι οι παρουσιαστές έτρεχαν κατοστάρι με μια ανάσα! Αυτό για τα 2 πρώτα λεπτά. Γιατί μετά άρχισε η φαρσοκωμωδία με πρωταγωνιστές κάτι τύπους όπως ο Ζουράρις!

– Το τρίτο που ήθελα να αναφέρω, το ξέχασα γαμώτο..!

Αλλά και πάλι, το συμπέρασμά μου μπορώ να το μοιραστώ μαζί σου: μήπως δεν πάμε καλά όταν πρόκειται για ιεραρχήσεις; Πώς είναι δυνατόν να προτιμάμε ένα χωρίς έμπνευση ψέμα από μια απλή και ξεκάθαρη αλήθεια; Μήπως και να θέλει να ισιώσει ο γιαλός, εμείς θα εξακολουθήσουμε… στραβά ν’ αρμενίζουμε;

Αυτά βλέπω και πού να περάσει μετά το συνάχι;!

Agent Provocateur

Advertisements