My shrink!Αν ποτέ πάω σε ψυχολόγο (που θα πάω, δεν το γλιτώνω τέτοια ψωνάρα που είμαι…) θα ήθελα να μοιάζει στην Brooke Shields. Βασικά θα ήθελα να είναι η ίδια η Shields καθότι βρίσκω αχτύπητα επιστημονικό το όνομα και θεωρώ ότι της πάει φουλ το ταγιέρ και ο κοκκάλινος σκελετός, μαζί με γόβα στιλέτο.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την πρόσκληση για ψυχανάλυση δεν την παρέλαβα από καμιά θεά με θανατηφόρα high heels αλλά από τον nikosm, που παρασάγκας απέχει (εκ φύσεως) από τα θέλγητρα που ανέφερα παραπάνω. Συνεπώς θα αρκεστώ στο λυτρωτικό εφφέκτ του ποστ και θα έχω το νου μου, όταν έρθει η ώρα για την επόμενη συνεδρία, να είμαι λίγο πιο choosy μια και θα τα σκάσω κιόλας στο τέλος (ο nikosm απηύθυνε την πρόσκληση φρι οφ τσαρτζ ή αυτό τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι!)

Ήδη έχω καταθέσει ως εδώ δυο ελλατώματά μου: το ένα ρητά (ψωνάρα) και το άλλο de facto (λογοδιάρροια που άνετα μπορεί να προκύψει ως συμπέρασμα από τη μακροσκελή εισαγωγή…).

Φαντάσου λέει να ήμουνα ομοίωμα σε μια οποιαδήποτε Madame Tussaud (διαλέγω Νέα Υόρκη που την αποθύμησα κιόλας!). Γι’ αρχή θα έπρεπε να με κάνεις ροδομάγουλο. Πολύ ντροπαλός (τουλάχιστον μικρότερος…) αλλά και τώρα, άμα έρθει η ώρα μου να ξεστομήσω κάτι που απαιτεί γκατς ένα σύγκρυο το παθαίνω… Μάλλον γι’αυτό δεν έγινα και ΤιΒι περσόνα εν τέλει (πόσα κιλά make-up να μου βάλεις για να κρυφτεί το shyness και να μη μοιάζω και σαν τον Κάσπερ το Φαντασματάκι ταυτόχρονα;)

Συνεχίζοντας μάλλον θα έπρεπε να με εξοπλίσεις με έναν θερμιδομετρητή: τόσο obsessed με τα κιλά που κάθε φορά που τρώω μια πίτσα (ακόμα κι αν πριν με είχες με νερό και παξιμάδι για μερόνυχτα ολόκληρα) νομίζω ότι με περιτριγυρίζουν για να με κατασπαράξουν πολλά μικρά λιπίδια! Ειδικά φέτος που λούφαρα από διατροφή και γυμναστικές την πλήρωσαν ακούγοντας την γκρίνια μου κάμποσοι κατακαημένοι…

Επίσης, στο άλλο χέρι θα μου πήγαινε γάντι ένα γαργαλιστικό δερμάτινο μαστίγιο με μηχανισμό να με βαράει κάθε τόσο κι εγώ να χαμογελάω από κάβλα. Διότι είμαι μαζόχα, δεν χωρά αμφιβολία επ’αυτού. Κάθε φορά που φτάνω στα όριά μου, από οποιαδήποτε άποψη, δυσανασχετώ τόσο που είμαι χειρότερος κι από βυζανιάρικο που του παίρνεις την πιπίλα. Κι όμως με μαθηματική βεβαιότητα επιστρέφω στην ίδια κατάσταση με περιοδικότητα σχεδόν ευλαβική!

Και τέλος θα χρειαζόμουν τις εξής δυο πινελιές ακόμα: ένα σκουφάκι του ύπνου (για να υποδηλώνει πόσο εύκολα μπορώ να την πέσω ακόμα κι αν εκείνη την ώρα ανοίγουν οι ουρανοί τριγύρω!) κι ένα συννεφάκι πάνω απ’ το κεφάλι μου με καρδούλες, μαργαριτούλες, κοσμικούρες και άλλες σαλαμούρες που με συνεπαίρνουν και με ανεβάζουν πρώτο τραπέζι πίστα φαντασίωση!

Τώρα θα μου πεις, τέτοιο ομοίωμα θα πουλούσε; Μα ό,τι κι αν μπήκε ομοίωμα στην Madame Tussaud έχει αποδεδειγμένο market value, οπότε μάλλον ήδη πουλάει!

Σας ευχαριστώ γιατρέ μου,

Agent Provocateur

ΥΓ: Για να προλάβω τυχόν ανατομικές υποδείξεις, το ομοίωμα δε χρειάζεται να έχει πεταχτό αυτί καθώς θα περάσω στην αιωνιότητα μετά την πλαστική..! Επίσης, καλό είναι να είναι γερά στερεωμένο στη βάση του, καθότι βαριέμαι εύκολα ο κερατάς και είμαι τρελός δραπέτης άμα το πάθω αυτό!

Advertisements