Για πρώτη φορά έπεσα στην αναρώτηση ετούτη πριν ακριβώς δύο βδομάδες: βρισκόμουν αντικρυστά σε μια συγκλονιστική παραλία που απέχει ούτε μισή ώρα απ’ το σπίτι μου, που για να τη φτάσεις (πέραν της εθνικής) υπάρχουν 1002 κατσικόδρομοι που μπορούν να σου γλιτώσουν κάμποσα γαλόνια βενζίνης κι ιδρώτα (και που τους ξέρω αρκετά καλά…), που τέλος πάντων είναι μια παραλία απ’τις πολλές και πανέμορφες στο μέρος που γεννήθηκα. Παρ’ όλα αυτά εκείνη ακριβώς την παραλία την απαθανάτισα σε πάνω από 100 διαφορετικές φωτογραφίες μέσα σε μια μέρα μη αναλογιζόμενος ότι κάνω αυτό ακριβώς που συνήθως κοροϊδεύω, να συμπεριφέρομαι δηλάδη σαν αποχαυνωμένος τουρίστας που μετά από μια εξουθενωτική πτήση, ένα ακριβοπληρωμένο εισιτήριο κι ένα βαρυφορτωμένο πρόγραμμα που του ανακοινώθηκε από τον ταξιδιωτικό του πράκτορα, είναι ικανός να βρει εξαιρετικό μέχρι και το μποτιλιάρισμα στο ύψος του Allou Fun Park!

Δεύτερο κρούσμα της ίδιας τουριστικής κουλαμάρας εκδηλώθηκε πριν ακριβώς μία εβδομάδα (κάτι τρέχει με τις Πέμπτες τελευταίως, μάλλον είναι η νέα μέρα του παιδιού…). Αυτή τη φορά το σύνδρομο τουριστικής αγαλλίασης με βρήκε στο δρόμο για τα Γιάννενα, καταμεσής του πουθενά. Έχοντας μεγαλώσει σε βουνό δε με είχε προβληματίσει ποτέ από ποιο ύψος και μετά ένας λόφος θεωρείται βουνό ή το πόσο διαφορετική οπτική έχεις για ένα βουνό όταν το βλέπεις από τους πρόποδες σε σχέση με την εικόνα του όταν είσαι πάνω σε ένα… αντικρυστό βουνό! Κι όμως εκείνη την ώρα, και για πολλές ακόμα στη συνέχεια, το ζήτημα αυτό αναλύθηκε διεξοδικά από εμένα και το συνταξιδιώτη μου με καταιγιστική ανταλλαγή επιχειρημάτων. Αν μας έβλεπε ανθρώπου μάτι εκείνη την ώρα θα πίστευε ότι είχε να κάνει με Αθηναίους καταγόμενους απ’ το Κολωνάκι (ξέρεις, αυτή την περίφημη αυτοφυή κάστα που ο Δημιουργός έριξε απευθείας περιμετρικά της Διονυσίου Αρεοπαγίτου…). Φευ, όμως, όπως προείπα το σύδρομο Γιαπωνέζου τουρίστα το εκδήλωσαν ένας βουνίσιος της Κεντρικής κι ένας ορεσείβιος της Δυτικής Μακεδονίας!

Μ’ ετούτα και με κείνα έφτασα σήμερα ν’ ανοίξω μετά από πολύ καιρό το μπλογκ μου για να εκδηλωθεί το ίδιο κρούσμα άκρατου ενθουσιασμού: μέχρι χτες που ρωτήθηκα γι’ ακόμα μία φορά, έλεγα ότι είχα ανάγκη από ‘ηλεκτρονική’ αποτοξίνωση και βαριόμουν να γράφω στο μπλογκ… Ξαφνικά σήμερα μου ήρθε η όρεξη (όχι για φαΐ, αυτή το παλεύω να την κουλαντρίσω και πάλι…) αλλά για ηλεκτρονική συγγραφή. Είδα και τα καινούργια εργαλεία που έβαλε το wordpress και ‘φτιάχτηκα’!

Τι μεσολάβησε από χτες μέχρι σήμερα, μη με ρωτήσεις γιατί το αγνοώ… Ούτε και τα βουνά και τα λαγκάδια που περνούσα όποτε πήγαινα στα μέρη της μάνας μου μπορώ να σου εξηγήσω τι κλικ μου κάνανε ξαφνικά… Ούτε κι έχει σημασία να στ’ απαντήσω όλα αυτά νομίζω.

Αυτό που μετράει είναι ότι επιβεβαίωσα για μια φορά ακόμα ότι λειτουργεί κι είναι καλοκουρδισμένος μέσα μου ο μηχανισμός του ενθουσιασμού και το μεράκι για το απλό που μπορεί να γίνει πανέμορφο! Κι αυτό μωρό μου δεν το αναλύεις… Απλά το χαίρεσαι! Και χαμογελάς πλατιά σα Γιαπωνέζος τουρίστας!

Καλώς σας βρήκα,

Agent Provocateur

Advertisements