Δεν είμαι κανένας ειδήμονας περί τα ποδοσφαιρικά… Ούτε καν έχω δει (ή παίξει) αρκετό ποδόσφαιρο ώστε να διεκδικώ καμιά ιδιότητα ‘ειδικού περί τα πράγματα’. Για την ακρίβεια, το γεγονός ότι βλέπω λίγο παραπάνω μπάλα τελευταίως το ερμηνεύω μάλλον ως ένδειξη ότι μεγαλώνω και γερνάω και με κερδίζουν πιο στατικές δραστηριότητες (δεδομένου ότι θρονιάζομαι στον καναπέ για ένα διώρο!) αλλά αυτό θα με απασχολήσει στην προσωπική μου ώρα ηλικιακής κρίσης και δε θα σε ζαλίσω άλλο με τις παραξενιές μου!

Χτες το βράδυ είδα κι εγώ τον αγώνα. Με κάθε επισημότητα, παρά το γεγονός ότι έχω ένα ψιλοζόρικο πρόγραμμα αυτές τις μέρες. Αλλά δε μου πήγαινε να χάσω και το τζερτζελέ! Μέχρι και νηστικός έμεινα ως τις 9 το βράδυ για να φάω το κλασσικό μενού μιας ποδοσφαιρικής βραδιάς (σσ. βρώμικα με κόκα κόλα). Το αποτέλεσμα φυσικά και με στεναχώρησε αλλά δεν μου ήρθε και ουρανοκατέβατο γιατί, αν μη τι άλλο, προσπαθώ να διατηρώ επαφή με την πραγματικότητα (αν και όχι πάντα με μεγάλη επιτυχία!)

Με λίγα λόγια δε μπορώ να κατανοήσω γιατί κάποιος θα πίστευε ακράδαντα ότι επειδή η ομάδα πήρε την κούπα το 2004 (με μια τακτική άκρως αμυντικού και κλειστού παιχνιδιού και χωρίς κανένα θέαμα αξιώσεων, όπως ίσως θυμάστε…) θα πήγαινε και θα έπαιρνε αμπάριζα και τα γήπεδα της Αυστρίας… Το ότι κατακτάς έναν τίτλο δε σημαίνει ότι παίρνεις bonus και αναβαθμισμένες ποδοσφαιρικές ικανότητες ούτε ότι υπογράφεις κανένα συμβόλαιο με τη μπάλα και στο μέλλον θα μετράς μονάχα νίκες!

Χώρια που μερικές κρυάδες όπως η χτεσινή θα κάνουν καλό πρώτα απ’όλα στην ίδια την ομάδα και μετά και σ’όλους εμάς! Στους παίκτες και τον Ότο γιατί ίσως τώρα καταλάβουν ότι κανείς δεν είναι ισόβιος κι ότι το αναμενόμενο από έναν πρωταθλητή δεν είναι να παίρνει σβάρνα τα εξώφυλλα, τις πίστες και τις lifestyle εκπομπές (έχει κάθε δικαίωμα να τα κάνει κι αυτά αλλά άμα γίνουν πρώτο μέλλημα αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα γυρίσουν boomerang και θα σε κυνηγήσουν, όπως όλα τα πάθη…). Σ’ εμάς τους φιλάθλους γιατί ίσως τώρα μπορέσουμε να περάσουμε το τεστ του φίλαθλου ή του οπαδού (αν και για αρκετούς από μας πολύ αμφιβάλλω!) και να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει μονάχα η λατρεία σε μια ομάδα ή το απόλυτο μαύρο κι η αδιαφορία. Ακόμα κι ο Βερνίκος μπορεί να βγει ωφελημένος, μια και με τη βαρεμάρα με την οποία περιφέρονταν χτες όλοι στην εντεκάδα δεν είχε ούτε μια λαβή για να ξεστομίσει τα γνωστά κορωνάτα (για τον Χελάκη δεν το συζητώ… Αυτός είναι άρρωστος και απάλευτος! Και σκέτη ηχορύπανση στο λίγο που άντεξα να τον ακούσω χτες στο πρώτο ημίχρονο…)

Αν το καλοσκεφτείς λοιπόν, δε χρειάζεται να κρεμάσεις πλερέζες για το χτεσινό ούτε και να κλαις τα λεφτά σου άμα σου βγήκε ξυνή η εκδρομή στην Αυστρία (άμα ήθελες στην τελική ταξίδι χωρίς εκπλήξεις να πήγαινες με τα καπί για αμμόλουτρα, όχι σε ματς του EURO!). Και σε τελική ανάλυση, την επόμενη φορά που θα έρθει μια μεγάλη επιτυχία μπορείς αναλογιζόμενος το χτεσινό να μην το διασκεδάζεις για τέσσερα συναπτά έτη με πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια αλλά με έναν πιο ανάλογο της περίστασης τρόπο.

Και το Σάββατο μέρα είναι,

Agent Provocateur

ΥΓ1: Προς άπαντες (βαθείς) γνώστες του ποδοσφαίρου: Αν ήδη κοιτάς το κείμενο μου με απαξιωτικό ύφος δεδομένου ότι σου είπα πως δεν έχεις να κάνεις με το Maradona κι απλώς διαβάζεις τη γνώμη μου, μη μπεις στον κόπο να γράψεις καμιά εξυπνάδα… Το κουβαδάκι σου και σ’άλλη παραλία!

ΥΓ2: Συνεχίζω να ζηλεύω που δε μπορώ λόγω εξετάσεων να πάω στο γήπεδο το Σάββατο, ενώ είμαι πολύ κόντα..! Ακόμα κι αν το ματς λήξει με 5 γκολ σε βάρος μας… Το τζέρτζελο θα το χάσω, γαμώ το!

ΥΓ3: Ραντεβού το Σεπτέμβρη στο Λουξεμβούργο για το πρώτο προκριματικό παιχνίδι για το Παγκόσμιο! Ακόμα κι αν φύγουμε απ’την Αυστρία τελείως άγκολοι!

Advertisements