Σκηνή πρώτη, 15/07 @ 12h30: Δρόμο πήρα δρόμο άφησα σήμερα το μεσημέρι, βρέθηκα για μια γρήγορη επιδρομή στα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης που με φιλοξενεί εδώ στην ξενιτιά. Ο καιρός (ω του θαύματος!) ήταν λίγο συννεφιασμένος και, για να είμαι ειλικρινής, είχα μάλλον ‘φορτώσει’ που, ενώ έψαχνα γυαλιά ηλίου, από πάνω μου ο ουρανός είχε εικόνα… γαλήνης πριν την καταιγίδα! Κι εκεί που έκανα για πολλοστή φορά ζέσταμα για μακροβούτια στο βροχόνερα (!) βλέπω απέναντί μου φάτσα-φόρα μια υπαίθρια διαφήμιση να με παροτρύνει να live my myth in Greece! ‘Πες τα χρυσόστομε!’ αναφώνησα εγγαστρύμηθα και στη συνέχεια ρίγησα στην ιδέα ότι με μια απλοϊκή αναγωγή ο χρυσόστομος στον οποίο αναφέρθηκα είναι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος… Παρά ταύτα όμως και ασχέτως με όλα όσα του έχω κατά καιρούς σούρει κι από εδώ μέσα, όφειλα και παραδέχτηκα τη στιγμή εκείνη ότι αυτό που έβλεπα είχε μια φινέτσα κι άφηνε μια πολύ ευχάριστη, σύγχρονη και δροσερή αίσθηση στο μάτι, χωρίς να γίνεται φολκλόρ, χρυσοποίκιλτο ή αόριστο. Κάθισα για 1 λεπτό απέναντι στην ωραία χάρτινη παραλία λοιπόν, πήρα τη ‘δόση’ μου μπας και τη βγάλω καθαρή ως την άλλη Παρασκευή, κι από δω πάνε κι άλλοι…

Σκηνή δεύτερη, 15/07 @ 16h00: Έχοντας επιστρέψει στη δουλειά με κάμποσες τσάντες-λάφυρα από την καταναλωτική μου επιδρομή και μένοντας πιστός στο δόγμα ότι με αμείωτη αποδοτικότητα μια εbδομάδα πριν τις διακοπές δουλεύει μονάχα όποιος έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και πεθάνει σε open space γιαπωνέζικης πολυεθνικής, κάθομαι και κόβω βόλτες στο Διαδίκτυο μπας και πέσω σε καμιά εξέλιξη της τελευταίας στιγμής, σε καμιά καλή φοτό, έστω βρε αδερφέ σε κανένα εξυπνούτσικο freeware να σκοτώσω λίγο την ώρα (…). Και ξάφνου έρχομαι μούρη με μούρη μ’ένα δημοσίευμα ότι, λέει, ο James Blunt τα πήρε στο κρανίο με τον Δήμαρχο Αθηναίων που τον έδιωξε κακήν κακώς από το Λυκαβηττό 4 ώρες πριν τη συναυλία, επειδή και καλά το θέατρο με το ζότι στεκόταν στα πόδια του, και 3 μέρες αφότου ο Blunt την έκανε γι’άλλες πολιτείες κι οι θαυμαστές του για τα ταμεία του Ticket House για να πάρουν πίσω τα κερατιάτικα, ο ίδιος έδωσε ραπότρο ν’ανοίξει ξανά ο Λυκαβηττός (πιθανώς επειδή το πρόβλημα της… χαλάρωσης αντιμετωπίστηκε με μπότοξ, γιατί με τσιμέντο σε 3 μέρες, κομμάτι χλωμό το κόβω)! Η δήλωση του Blunt (που, ειρρήσθω εν παρόδω έχει φωνάρα στο live, μοναδική επαφή με το κοινό του κι ευγενέστατη παρουσία, πράγμα που προσωπικά το μετράω πολύ στον καλλιτέχνη) έκλεινε με μια αποτροπή προς άλλους καλλιτέχνες που σκοπεύουν να ρθουν για ανάλογες εμγανίσεις στην Ελλάδα… Και με το δίκιο του!

Κι ύστερα απ’ όλα αυτά θα μοιραστώ μαζί σου το εξής πολύ φυσιολογικό ερώτημα και θα σ’αφήσω στην ησυχία σου πριν νομίσεις ότι παρακολουθείς τον Πρετεντέρη με το αντιπολιτευτικό μένος που μ’έχει πιάσει (!): πόσο δύσκολο είναι, διάολε, να κάνεις μια-δυο συντονισμένες κινήσεις πριν αποφασίσεις ο,τιδήποτε δεν έχει αντίκτυπο σε σενα μονάχα αλλά σε 11 εκατομμύρια κόσμο; Και πόσο αναπτυγμένο αίσθημα αυτοσεβασμού πρέπει πια να έχεις, ώστε να μην επιτρέπεις σε χοντροκομμένες παληκαριές, όπως αυτή με το Λυκαβηττό, να μετατρέπουν ένα μύθο σε… περίγελο μέσα σε δευτερόλεπτα;

Και νόμιζα ότι η Αθήνα είχε χώρο όχι μόνο για τον… Τόλη Βοσκόπουλο στην πλατεία Κοτζιά (…)

Αφελώς,

Agent Provocateur

Advertisements