Σπουδ�ς ταχείας αποπεράτωσης...

Σπουδές ταχείας αποπεράτωσης...

Ένα από τα πρώτα παραδοσιακά συμπτώματα του τέλους του καλοκαιριού είναι ότι βγαίνουν οι βάσεις (τι θυμήθηκες τώρα..: καρδιοχτύπια για να δεις πού πέρασες λες κι αυτό θα ήταν το τελευταίο μεγάλο βήμα στη ζωή σου..! Φευ!). Ένα από τα πρώτα σημάδια του φθινοπώρου είναι ότι μετά τις βάσεις έρχονται και σε βομβαρδίζουν οι διαφημίσεις για ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΤΕΕΚ κι άλλα τέτοια ελπιδοφόρα… Έτσι και φέτος, έτσι και του χρόνου και πάει λέγοντας.

Στο κλίμα των ημερών λοιπόν έπεσα πριν κάτι μέρες πάνω σ’ένα σποτάκι που πήγαινε κάπως έτσι: “… και η Ναταλία Γερμανού; Και η Εύα Καϊλή; Και η Αγγελική Δαλιάνη;(!) Και η… Εύη Βατίδου;(!!!) Όλες σπούδασαν (…) στο Εργαστήρι τάδε…”. Παραβλέποντας το γεγονός ότι το σποτάκι ως σύλληψη ήτο εύστοχο στις αρχές της περασμένης δεκαετίας (οπότε και πρωτολανσαρίστηκε) δεν άντεξα και ο νους μου γέννησε μια σειρά από διαδοχικούς (και ιλιγγιώδεις) συνειρμούς:

– από πότε η ‘δημοσιογραφία’ ως επάγγελμα (για λειτούργημα, που θα έπρεπε να θεωρείται ούτε λόγος!) διδάσκεται – και κυρίως μαθαίνεται – μέσα σε 4 εξάμηνα και μάλιστα με πιστοποίηση άμα το πέρας των παρακολουθήσεων;

– αν, εν πάσει περιπτώσει, δεχτούμε ότι στον προαναφερθέντα χρόνο η ‘δημοσιογραφία’ διδάσκεται – και κυρίως μαθαίνεται – από πότε θεωρείται επαρκής ένδειξη γνώσης του αντικειμένου η παρουσίαση μουσικής εκπομπής/τηλεγραφείου συνοικεσίων ή πρωινάδικου, το newscasting (και μάλιστα part-time!), η θητεία στο τηλεοπτικό μετερίζι ως… Μαρία η Άσχημη (αμέσως μετά την αποφοίτηση από το εργαστήρι) και το διακαναλικό διαζύγιο (όσο κι αν για το τελευταίο αναγνωρίζω ότι απαιτούνται συγκεκριμένα προσόντα);

– αν με τους παραπάνω τρόπους αποδεικνύεις ότι το ‘κατέχεις’ το επάγγελμα, η Amanpour κι η Καρχιλάκη λοξές είναι που μπαρουτοκαπνίζονται για να σου μεταφέρουν την είδηση (ή τέλος πάντων το παίδεψαν λίγο παραπάνω πριν ανακηρυχτούν ‘δημοσιογράφοι’); Και προς θεού, δεν εννοώ ότι μόνο άμα τρέχεις πρώτο στασίδι πόλεμο δικαιούσαι δημοσιογραφικές δάφνες… Και για την εβδομάδα μόδας στο Μιλάνο να γράψεις, πάλι πρώτη μούρη μπορείς να ανακηρυχτείς για μένα, αρκεί να το κάνεις με επιμονή, μεράκι και όχι απαραίτητα με τυμπανοκρουσίες.

– για να το γενικεύσω a bit, πόσο αγαθιάρης πρέπει να είσαι για διαφημιστής για να σκαρφιστείς τέτοιο σποτάκι και πόσο ευκολόπιστοι θεωρείς ότι είναι αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι, ώστε να τους ‘πείθεις’ με αυτά τα επιχειρήματα;

– τέλος, επειδή κάποτε παλιά που χάζευα τ’αστέρια και ταξίδευα, είχα κάνει κι εγώ κάτι ‘δημοσιογραφικά’ όνειρα, θέλετε να μου πείτε ότι έτσι είναι στην πραγματικότητα; 

Να με συγχωρεί η χάρη σου, καλέ μου διαφημιστά, μα δε θα πάρω! Ο πρώτος δημοσιογράφος (χωρίς εισαγωγικά) που με είχε κάνει να το θαυμάσω αυτό που λέμε δημοσιογραφία (και πάλι χωρίς εισαγωγικά) ήταν ο Hemmingway που μαζί με την ανταπόκριση σκάρωνε κι ένα μυθιστόρημα για τον αποχαιρετισμό στα όπλα… Μετά βέβαια πονήρεψα και γούσταρα τον Χατζηνικολάου αλλά, πάλι καλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι είναι άλλο πράγμα το να κάνεις δημοσιογραφία κι άλλο το να ‘λες ειδήσεις’… Και το δεύτερο τέχνη θέλει αλλά καμία σχέση, πώς να το κάνουμε!

Σε ζωντανή σύνδεση,

Agent Provocateur

ΥΓ1: Καλώς σας βρήκα και καλή σεζόν!

ΥΓ2: Δεν έχω κανένα ζήτημα ούτε με τις προαναφερθείσες κυρίες ούτε με το εργαστήρι ούτε με τη δημοσιογραφία… Το ίδιο τουρλουμπούκι μου φαίνεται επικρατεί και σ’άλλους χώρους απλά το διαφημιστικό χτύπησε ευαίσθητες χορδές (όσο να πεις..!)

Advertisements