Το σύνηθες μετά από κάθε επιστροφή του ασώτου μπλόγκερ στο ρημαγμένο ιντερνετικό τσαρδί του είναι να γράφει λέξεις μετάνοιας, να ζητά συγχώρεση από τους πιστούς (λέμε τώρα!) αναγνώστες του, να δίνει όρκους αιώνιας αφοσοίωσης και προαγωγής της ιντερνετικής σκέψης μέσα από το προς κατάρρευση ιστολόγιό του (μόνο και μόνο για να τους καταπατήσει στην επόμενη κρίση τεμπελιάς, άγχους, έρωτος, προτεραιοτήτων ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) και γενικά να καλλιεργεί απ’την αρχή το προφίλ του ως πιστού και διαρκώς σκεπτόμενου ιστολόγου με αστείρευτες ανησυχίες που είναι έτοιμος να μοιραστεί με αυτούς που φτάνουν στο κατώφλι του.

Μολαταύτα δε σκοπεύω να παίξω το συγκεκριμένο παιχνίδι αυτή τη φορά… Ούτε να σου χρυσώσω το χάπι εσένα, βρυκολακιασμένο μου ιστολόγιο για το ότι σ’έχει φάει ο σκόρος κι η εγκατάλειψη τελευταίως ούτε και να δικιολογηθώ για τις κατ’εξακολούθησιν απιστίες μου σε σένα, ιντερνετικέ αναγνώστη, που λογικά πια δε θυμάσαι όχι το όνομα του μπλογκ μου αλλά ούτε καν την ύπαρξή του! Και δε θα απολογηθώ για τις απιστίες και τις απουσίες μου ακριβώς γιατί δεν είμαι ο μόνος άπιστος στην ομήγυρη κι είπα αυτή τη φορά να μην προσπαθήσω να ξεφύγω απ’το σωρό. Εξάλλου σιγά την απιστία που έχω διαπράξει… Εδώ βλέπεις που λέει ο λόγος:

– απιστίες πολιτικής. Και μη μου πεις ότι θες να στο κάνω πιο λιανά το συγκεκριμένο γιατί νομίζω δε σου πάει να το παίζεις αθώος. Κοντεύουμε να φτάσουμε σε σημεία παραλογισμού που ο απόγονος ταχυδρόμου και νυν πολιτευόμενος κουβαλάει τεκμήριο αθωότητας μονό και μόνο γιατί ο πατέρας του δεν είχε καλή τύχη με τις προαγωγές στα ΕΛΤΑ… Για να μην αναφερθώ σε πολιτικές απιστίες βραχύβιας διάρκειας που αντί να οδηγήσουν σε οριστικό διαζύγιο, πέφτουν στη λήθη της συγνώμης με μόνο τους όπλο μια επιστολή διαμαρτυρίας (με βαθιές ξανθές μπεζαντάκειες αποχρώσεις).

– απιστίες στοιχειώδους αριθμητικής. Που συνοψίζονται σε μια βλακώδη εμμονή να αγνοείς (τραπεζίτης κιόλας ών) ότι 1+1 θα κάνει πάντοτε 2, όσες φορές κι αν προσπαθήσεις να πολλαπλασιάσεις, υποδιαιρέσεις, προσδώσεις υπεραξία ή επιτοκίσεις αυτή την τόσο απλή μαθηματική έννοια… Γιατί όσες φορές επίμονα κάνεις τέτοιες τζιριτζάντζουλες το μόνο που θα καταφέρνεις θα είναι μια μαύρη αδηφάγα τρύπα στο νερό, σαν κι αυτή που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα πάνω απ’τα πορτοφόλια όλων και καταβροχθίζει από καταθέσεις μέχρι μεζονέτες στο Θεολόγο..!

– απιστίες κατά της κοινής λογικής. Όχι απαραίτητα κατακριτέες τέλος πάντων αυτές! Αφενός γιατί τι θα αξία θα είχε η λογική αν δε σου άφηνε και το περιθώριο να την αγνοήσεις κι αφετέρου γιατί είναι κι εκείνο το όνειρο το γαμημένο που ντύνεται πότε γκόμενα, πότε μέρα ηλιόλουστη στο κατώφλι του χειμώνα, πότε ανατροπή ριζική με πινελιές για κάτι καινούργιο και καλύτερο και σε ξελογιάζει και σου ζητάει αποκλειστικότητα στο μυαλό τη σκέψη και το χρόνο σου. Την οποία εσύ δίνεις αμαχητί και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και καλά κάνεις εδώ που τα λέμε γιατί δεν είναι όλες οι μάχες φτιαγμένες για να κερδίζονται σ’αυτή τη ζωή..!

– απιστίες με μουσική υπόκρουση**. Τόσο μελωδικές κιόλας που όχι μόνο σου χαϊδέυουν τ’αυτί για 8 ώρες τη μέρα (μες στο νερό!) αλλά σε κάνουν να συνδυάζεις την επέτειο απ’τη γέννησή τους με μια επίσκεψή σου στον οδοντίατρο (και να μετατρέψεις την τελευταία από μαρτύριο σε ξένοιαστη βόλτα), να ψάχνεσαι για το πόσο φορμαρισμένες είναι οι μουσικές σου γνώσεις (κι όταν διαπιστώνεις ότι δεν είναι να μην αποθαρρύνεσαι αλλά αντίθετα ν’ανασκουμπώνεσαι και να πέφτεις με τα μούτρα στο ‘ραδιοφωνικό’ διάβασμα για ν’αναπληρώσεις το χαμένο έδαφος) και κυρίως να διαπιστώνεις με χαρά ότι όχι μόνο δεν έχεις σκουριάσει σα δέκτης του καλού και του καινούργιου αλλά κι ότι λειτουργείς χωρίς περιορισμούς και το καλοδέχεσαι κι αφήνεις να σ’αλλάξει και να σε φέρει σε νέα μονοπάτια τα οποία, κακά τα ψέματα, για να τα εξερευνήσεις χρειάζονται χρόνο!

Τέτοιες απιστίες με κράτησαν κι εμένα μακριά. Κι ιδίως των δύο τελευταίων κατηγοριών! Κι είναι τόσο παράφορες που έχουν καταφέρει ήδη ν’αλλάξουν τον ήχο στην καθημερινότητά μου και μου δίνουν βάσιμες υποσχέσεις ότι σύντομα θ’αλλάξουν και τα μονοπάτια μου και τις συνοδοιπόρους μου σ’αυτά! Όσο για τις απιστίες των δύο πρώτων συνομοταξιών… Όχι δε μ’έχει βαρέσει τόση βλακεία ακόμα για ν’ανακατευτώ μαζί τους. Αφήνω να το κάνουν με περισσή μαεστρία κάτι άλλα φυντάνια, τα έργα και τις ημέρες των οποίων ωστόσο δε μπορώ να τα περάσω και στο ντούκου!

For all the above I plead not guilty,

Agent Provocateur

* η αναφορά στις αϋπνίες έγινε απλά για να μην είναι μονολεκτικός ο τίτλος… 😛

** πειστήρια γι’αυτές τις απιστίες θα βρεις εδώ: www.offradio.gr. Be my guest! 😉

Advertisements