Η χρυσή ευκαιρία να μείνει και κάτι καλό απ’αυτή την περιβόητη οικονομική κρίση…

Βράδυ Παρασκευής, σ’ένα  γραφείο με θέα στην πλατεία Αριστοτέλους

Λίγες στιγμές πριν αρχίσει ένα ακόμα σαββατοκύριακο με σχέδια ξεκούρασης, χαλάρωσης κι αναζωογόνησης εν μέσω και κόντρα στη χίμαιρα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης… Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε ένας σύντομος διάλογος μ’έναν καλό φίλο στη θέα των εικόνων που ξεπηδούσαν από κάθε γωνιά της πλατείας.

–    Τελικά μπορεί να μας βγει και σε καλό αυτή η ιστορία με την κρίση, δε νομίζεις; Αν μη τι άλλο, βλέπεις και πάλι καθαρές εικόνες…
–    Χάσαμε το πλεόνασμα από την αίγλη και το ‘δήθεν’ μας, ε; Σαν να ‘χεις δίκιο, δε λέω… Μακάρι να κρατήσει!

Αναλογικά έχω παρατηρήσει την απλή αλήθεια αυτού του διαλόγου να ξετυλίγεται μπροστά μου με αφορμή πολλά μικρά και μεγαλύτερα περιστατικά αυτούς τους τελευταίους αγχωμένους μήνες, που οι δείκτες πάσης φύσεως ευημερίας κι ευδαιμονίας κάνουν γκέλες πολύ πιο απότομες απ’αυτές που τα καλοταϊσμένα στομάχια μας μπορούν ν’αντέξουν χωρίς να μας λούσει κρύος ιδρώτας… Ή μάλλον, για να είμαι πιο δίκαιος στην περιγραφή μου κι όχι απλώς εκφραστικά και λεκτικά κομφορμιστής, την απλή αλήθεια αυτού του διαλόγου προσπαθώ και τη διακρίνω πλάι σε αρκετές από τις πάμπολλες σκηνές πανικού και, εν πολλοίς δικαιολογημένου, φόβου που εκτυλλίσονται παντού στον πλανήτη.

Δεν έχω εμπειρίες άλλης τόσο έντονης και έκκρυθμης περιόδου όπως η τρέχουσα ούτε και θα μπω στον κόπο να αναζητήσω την ιστορική αλήθεια από δεύτερο χέρι προκειμένου να επαληθεύσω το ορθόν ή μη των αντιδράσεών μας ως κοινωνίας απέναντι στις εξελίξεις και την απώλεια του ελέγχου μας πάνω σ’αυτές. Δεν έχει και τόση αξία εξάλλου να προσπαθείς να καθησυχάσεις τους φόβους σου υποβιβάζοντας ή ξορκίζοντάς τους… Αυτό που με νοιάζει είναι να εντοπίσω και να πάρω θάρρος από τις υγιείς αντιδράσεις απέναντι σε μια ρευστή κατάσταση, η οποία όμως, αν τη δεις με βάση υποτυπώδη διδάγματα της οικονομικής επιστήμης, δεν είναι δα και τίποτα ανήκουστο: συνέβη και παλιότερα, συμβαίνει τώρα κι επειδή τα μαθηματικά υπακούν στους πιο σκληρούς και άκαμπτους νόμους, θα επαναληφθεί και στο μέλλον.

Εκείνο το βράδυ Παρασκευής λοιπόν αγναντεύοντας την πλατεία Αριστοτέλους και τους ανθρώπους της, θαρρώ είδα μετά από πολύ καιρό ξανά ανθρώπους ανεπιτήδευτους, απλούς, αυθεντικούς, χωρίς πολλαπλές δόσεις καθωσπρεπισμού και ξιπασιάς να βαδίζουν ήρεμα στο δρόμο κάνοντας βόλτα, αναζητώντας στα πιο απλά πράγματα, στο φύσημα του Βαρδάρη και την αύρα της πλατείας, διέξοδο από το άγχος της καθημερινότητας… Και, γενικά, τούτες τις μέρες της οικονομικής πενίας κι αβεβαιότηας βλέπω μια άνθηση σε απλά, αυθεντικά πράγματα: σε αυτοσχέδια πάρτυ, παρεΐστικες συναυλίες, πρωτότυπες διαμαρτυρίες, εμπνευσμένες ιδέες. Κι ακόμα καλύτερα, βλέπω πολλά απ’αυτά να γίνονται πραγματικότητα χάρη στα μέσα που αυτή η ίδια η ξέφρενη κούρσα ανάπτυξης έφερε μαζί της τα τελευταία χρόνια, όπως το internet ως εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης και κινητοποίησης.

Δέχομαι βέβαια, και πώς θα μπορούσα διαφορετικά, ότι εκτός απ’αυτά τα υγιή, έχουν έρθει στην επιφάνεια κι άλλα νοσηρά φαινόμενα, που δε θα ονοματίσω γιατί η νοσηρή ή μη φυσή τους είναι υποκειμενικό θέμα του καθενός και ξεφεύγει των σκοπών αυτής εδώ της καταγραφής σκέψεων… Λυπάμαι, τέλος που για να διαφανεί αυτή η τάση επιστροφής σε πρότυπα ανόθευτα έπρεπε να περάσουν περίπου δέκα χρόνια – κατά την ταπεινή προσωπική μου εκτίμηση – που τα καμπανάκια ηχούσαν δίπλα μας όλο και πιο δυνατά αλλά εμείς επιμέναμε να εθελοτυφλούμε βουτηγμένοι στα χαρτοφυλάκια, το high life και το επίπλαστο glamour μας (πόσο κακόηχη έννοια, αλήθεια..!) Και κυρίως λυπάμαι που έπρεπε να χάσουν άνθρωποι μαζικά τις δουλειές και τα σπίτια τους για να καταλάβουμε ότι κάτι δεν πάει καλα…

Τουλάχιστον όμως, ξανακεδρίσαμε την ειλικρίνια στο βλέμμα, την απλότητα στους τρόπους μας, ίσως ακόμα και μερικούς πόντους παραπάνω στο ανάστημά μας ως πολιτισμένη παγκόσμια κοινωνία. ‘Η τέλος πάντων, έχουμε μια ευκαιρία να διεκδικήσουμε όλα τα παραπάνω. Τώρα, μέσα στα χαλάσματα των δεικτών της ευδαιμονίας μας. Μέσα στον πανικό που πιάνει κάθε άνθρωπο όταν φτάνει σε αδιέξοδο και πρέπει να χαράξει καινούργια πορεία…

Αφιερωμένο σ’ενα φίλο που δεν κουράζεται να μου θυμίζει ότι οι ποιοτικές αξίες θα υπερισχύουν πάντα απέναντι σε κάθε λογής ποσοτικούς δείκτες… Βασίλη Σ., σ’ευχαριστώ.

Advertisements