Αλήθεια μέσα απ’τις στάχτες Saturday, Apr 11 2009 

Η χρυσή ευκαιρία να μείνει και κάτι καλό απ’αυτή την περιβόητη οικονομική κρίση…

Βράδυ Παρασκευής, σ’ένα  γραφείο με θέα στην πλατεία Αριστοτέλους

Λίγες στιγμές πριν αρχίσει ένα ακόμα σαββατοκύριακο με σχέδια ξεκούρασης, χαλάρωσης κι αναζωογόνησης εν μέσω και κόντρα στη χίμαιρα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης… Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε ένας σύντομος διάλογος μ’έναν καλό φίλο στη θέα των εικόνων που ξεπηδούσαν από κάθε γωνιά της πλατείας.

–    Τελικά μπορεί να μας βγει και σε καλό αυτή η ιστορία με την κρίση, δε νομίζεις; Αν μη τι άλλο, βλέπεις και πάλι καθαρές εικόνες…
–    Χάσαμε το πλεόνασμα από την αίγλη και το ‘δήθεν’ μας, ε; Σαν να ‘χεις δίκιο, δε λέω… Μακάρι να κρατήσει!

Αναλογικά έχω παρατηρήσει την απλή αλήθεια αυτού του διαλόγου να ξετυλίγεται μπροστά μου με αφορμή πολλά μικρά και μεγαλύτερα περιστατικά αυτούς τους τελευταίους αγχωμένους μήνες, που οι δείκτες πάσης φύσεως ευημερίας κι ευδαιμονίας κάνουν γκέλες πολύ πιο απότομες απ’αυτές που τα καλοταϊσμένα στομάχια μας μπορούν ν’αντέξουν χωρίς να μας λούσει κρύος ιδρώτας… Ή μάλλον, για να είμαι πιο δίκαιος στην περιγραφή μου κι όχι απλώς εκφραστικά και λεκτικά κομφορμιστής, την απλή αλήθεια αυτού του διαλόγου προσπαθώ και τη διακρίνω πλάι σε αρκετές από τις πάμπολλες σκηνές πανικού και, εν πολλοίς δικαιολογημένου, φόβου που εκτυλλίσονται παντού στον πλανήτη.

Δεν έχω εμπειρίες άλλης τόσο έντονης και έκκρυθμης περιόδου όπως η τρέχουσα ούτε και θα μπω στον κόπο να αναζητήσω την ιστορική αλήθεια από δεύτερο χέρι προκειμένου να επαληθεύσω το ορθόν ή μη των αντιδράσεών μας ως κοινωνίας απέναντι στις εξελίξεις και την απώλεια του ελέγχου μας πάνω σ’αυτές. Δεν έχει και τόση αξία εξάλλου να προσπαθείς να καθησυχάσεις τους φόβους σου υποβιβάζοντας ή ξορκίζοντάς τους… Αυτό που με νοιάζει είναι να εντοπίσω και να πάρω θάρρος από τις υγιείς αντιδράσεις απέναντι σε μια ρευστή κατάσταση, η οποία όμως, αν τη δεις με βάση υποτυπώδη διδάγματα της οικονομικής επιστήμης, δεν είναι δα και τίποτα ανήκουστο: συνέβη και παλιότερα, συμβαίνει τώρα κι επειδή τα μαθηματικά υπακούν στους πιο σκληρούς και άκαμπτους νόμους, θα επαναληφθεί και στο μέλλον.

Εκείνο το βράδυ Παρασκευής λοιπόν αγναντεύοντας την πλατεία Αριστοτέλους και τους ανθρώπους της, θαρρώ είδα μετά από πολύ καιρό ξανά ανθρώπους ανεπιτήδευτους, απλούς, αυθεντικούς, χωρίς πολλαπλές δόσεις καθωσπρεπισμού και ξιπασιάς να βαδίζουν ήρεμα στο δρόμο κάνοντας βόλτα, αναζητώντας στα πιο απλά πράγματα, στο φύσημα του Βαρδάρη και την αύρα της πλατείας, διέξοδο από το άγχος της καθημερινότητας… Και, γενικά, τούτες τις μέρες της οικονομικής πενίας κι αβεβαιότηας βλέπω μια άνθηση σε απλά, αυθεντικά πράγματα: σε αυτοσχέδια πάρτυ, παρεΐστικες συναυλίες, πρωτότυπες διαμαρτυρίες, εμπνευσμένες ιδέες. Κι ακόμα καλύτερα, βλέπω πολλά απ’αυτά να γίνονται πραγματικότητα χάρη στα μέσα που αυτή η ίδια η ξέφρενη κούρσα ανάπτυξης έφερε μαζί της τα τελευταία χρόνια, όπως το internet ως εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης και κινητοποίησης.

Δέχομαι βέβαια, και πώς θα μπορούσα διαφορετικά, ότι εκτός απ’αυτά τα υγιή, έχουν έρθει στην επιφάνεια κι άλλα νοσηρά φαινόμενα, που δε θα ονοματίσω γιατί η νοσηρή ή μη φυσή τους είναι υποκειμενικό θέμα του καθενός και ξεφεύγει των σκοπών αυτής εδώ της καταγραφής σκέψεων… Λυπάμαι, τέλος που για να διαφανεί αυτή η τάση επιστροφής σε πρότυπα ανόθευτα έπρεπε να περάσουν περίπου δέκα χρόνια – κατά την ταπεινή προσωπική μου εκτίμηση – που τα καμπανάκια ηχούσαν δίπλα μας όλο και πιο δυνατά αλλά εμείς επιμέναμε να εθελοτυφλούμε βουτηγμένοι στα χαρτοφυλάκια, το high life και το επίπλαστο glamour μας (πόσο κακόηχη έννοια, αλήθεια..!) Και κυρίως λυπάμαι που έπρεπε να χάσουν άνθρωποι μαζικά τις δουλειές και τα σπίτια τους για να καταλάβουμε ότι κάτι δεν πάει καλα…

Τουλάχιστον όμως, ξανακεδρίσαμε την ειλικρίνια στο βλέμμα, την απλότητα στους τρόπους μας, ίσως ακόμα και μερικούς πόντους παραπάνω στο ανάστημά μας ως πολιτισμένη παγκόσμια κοινωνία. ‘Η τέλος πάντων, έχουμε μια ευκαιρία να διεκδικήσουμε όλα τα παραπάνω. Τώρα, μέσα στα χαλάσματα των δεικτών της ευδαιμονίας μας. Μέσα στον πανικό που πιάνει κάθε άνθρωπο όταν φτάνει σε αδιέξοδο και πρέπει να χαράξει καινούργια πορεία…

Αφιερωμένο σ’ενα φίλο που δεν κουράζεται να μου θυμίζει ότι οι ποιοτικές αξίες θα υπερισχύουν πάντα απέναντι σε κάθε λογής ποσοτικούς δείκτες… Βασίλη Σ., σ’ευχαριστώ.

Για μια συντροφιά ανάμεσά μας* Sunday, Mar 22 2009 

Στο κλείσιμο μιας Κυριακής που ξεκίνησε κι εξελίχθηκε αμιγώς χειμωνιάτικη στο τέλος του Μάρτη και μετά από μια μεσημεριανή περαντζάδα στην παραλία του Θερμαϊκού που μέσα της χώρεσαν κουβέντες για μουσικές, φίλους, σχέδια, επιλογές, χώρες, πόλεις, ταξίδια και καλοκαίρια, ο νους μου παίζει πάλι μ’ένα ζήτημα διαχρονικό, προσωπικά προσφιλές και σημαντικό αλλά σε μεγάλο βαθμό και ξεκάθαρο: Πόσο εύκολο είναι τελικά να βρεις χρόνο μέσα σε μια λαχανιασμένη καθημερινότητα για να βρεθείς με φίλους και παρέες; Και πόσα… κιλά συγχρονισμού χρειάζονται, τέλος πάντων, για να συμπέσει ο δικός σου ελεύθερος χρόνος με το διάλειμμα του άλλου και να μπορέσετε να τα πείτε ανθρώπινα σα φίλοι, χωρίς δυο ηχεία-μεγαθήρια να υψώνουν decibel ανάμεσά σας** ή άλλους 10 εξίσου διψασμένους για επικοινωνία συνδαιτημόνες να παραβγαίνουν μαζί σου στη διεκδίκηση της προσοχής του άλλου για μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα;

Αρκετά συχνά τα τελευταία χρόνια αναρωτήθηκα, αγανακτισμένος πολλές φορές, αν είναι τόσο άδικο και σκληρό όσο εκ πρώτης όψεως δείχνει, το να μη μπορείς να βρεθείς face2face με ορισμένους ανθρώπους όσο συχνά θα ήθελες λόγω της απόστασης ανάμεσά σας και ποια θα ήταν η λύση στο πρόβλημα αυτό. Για να μην ακουστώ και αφελής βέβαια, όσες φορές κι αν αναζήτησα μια τρίτη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, κατέληγα νομοτελειακά πάντα στις εξής δύο: είτε καταργείς την απόσταση είτε… την κάνεις μ’ελαφρά όποτε βλέπεις να ανακύπτει χιλιομετρικό ζήτημα και έχεις παρέες που διακρίνονται από έναν αφόρητα περιοριστικό τοπικισμό (απ’αυτό το τελευταίο, sorry αλλά δε θα πάρω)!

Από την άλλη, εξίσου πολλές ήταν οι φορές που, κουρασμένος από μια άκαμπτα επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα, αναρωτιόμουν (κι αναρωτιέμαι, φυσικά…) τι αξία έχει τελικά να μπορείς να βρεις διαθέσιμους κάποιους δικούς σου ανθρώπους ανά πάσα στιγμή, όταν, οποτεδήποτε κι αν συμβεί αυτό, θ’ αναλωθείτε σε μοτίβα χιλιοπαιγμένα, πνιγμένα σε καπνούς, πάγο και αλκοόλ…

Ο συνοδοιπόρος μου στην παραλιακή περαντζάδα, ξεμαθημένος από πολλά ίδια της ελληνικής νοοτροπίας, απόρησε μεγαλοφώνως πώς, αν κάποτε το ταξίδι του περιλαμβάνει πάλι στάση στην Ελλάδα, θα μπορέσει να αποδεχτεί συνήθειες όπως η συνάντηση για καφέ. Τον καταλαβαίνω απόλυτα γιατί πια κι εμένα η πρόταση αυτή μου ακούγεται τόσο δελεαστική καταρχήν όσο το να πας για bird watching (κόψε φλέβες δηλαδή…). Οφείλω να προσθέσω όμως, για να εκθέσω την πλήρη αντίληψή μου για το ζήτημα της… παρέας και πώς αυτή μπορεί να επιτευχθεί τη σήμερον (πολύβουη, βιαστική, κουραστική μα ακόμα ανθρώπινη) ημέρα ότι:

– η απόσταση δεν έχει καμιά δύναμη αν καταφέρνεις, κάθε φορά που τη γεφυρώνεις και για όσο αυτό διαρκεί, να γεμίζεις τις στιγμές με ουσιαστικές κουβέντες, ειλικρινές ενδιαφέρον για όσα έχει να σου πει ο απέναντί σου κι ένα αυτί πρόθυμο να ακούσει τον άλλο και τους προβληματισμούς του…

– η καθημερινή, αυτονόητη και à la carte επαφή δεν έχει καμιά αξία αν την αφήνεις να ξοδεύεται σε ανούσιες καφεποσίες, προσποιητές διασκεδάσεις και διαλόγους… κοινωνικού ενδιαφέροντος…

– όταν κάνεις πάρτυ, κάνεις πάρτυ! Κι όταν συνδιαλέγεσαι, συνδιαλέγεσαι! Αυτά τα δυο ταυτόχρονα δεν γίνονται, πάρ’το χαμπάρι..!

– κι ένας απλός και γρήγορος καφές μπορεί ν’αποδειχτεί βάλσαμο αν, όση ώρα διαρκεί, βλέπεις απέναντί σου αυτόν με τον οποίο συναντιέσαι κι όχι τη λίστα με τα ψώνια απ’το super market που πρέπει να τρέξεις να κάνεις αμέσως μετά…

Εν αναμονή κι άλλων αφίξεων (αυτής της άνοιξης συμπεριλαμβανομένης…),

Agent Provocateur


* Χρησιδάνειο από τον Νίκο Θέμελη και το εξαιρετικό βιβλίο του.

** Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανθρώπινη επικοινωνία σε περιβάλλον ηχορύπανσης δε νοείται…

Απιστίες (κι αδιάλειπτες αϋπνίες*) Wednesday, Oct 29 2008 

Το σύνηθες μετά από κάθε επιστροφή του ασώτου μπλόγκερ στο ρημαγμένο ιντερνετικό τσαρδί του είναι να γράφει λέξεις μετάνοιας, να ζητά συγχώρεση από τους πιστούς (λέμε τώρα!) αναγνώστες του, να δίνει όρκους αιώνιας αφοσοίωσης και προαγωγής της ιντερνετικής σκέψης μέσα από το προς κατάρρευση ιστολόγιό του (μόνο και μόνο για να τους καταπατήσει στην επόμενη κρίση τεμπελιάς, άγχους, έρωτος, προτεραιοτήτων ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) και γενικά να καλλιεργεί απ’την αρχή το προφίλ του ως πιστού και διαρκώς σκεπτόμενου ιστολόγου με αστείρευτες ανησυχίες που είναι έτοιμος να μοιραστεί με αυτούς που φτάνουν στο κατώφλι του.

Μολαταύτα δε σκοπεύω να παίξω το συγκεκριμένο παιχνίδι αυτή τη φορά… Ούτε να σου χρυσώσω το χάπι εσένα, βρυκολακιασμένο μου ιστολόγιο για το ότι σ’έχει φάει ο σκόρος κι η εγκατάλειψη τελευταίως ούτε και να δικιολογηθώ για τις κατ’εξακολούθησιν απιστίες μου σε σένα, ιντερνετικέ αναγνώστη, που λογικά πια δε θυμάσαι όχι το όνομα του μπλογκ μου αλλά ούτε καν την ύπαρξή του! Και δε θα απολογηθώ για τις απιστίες και τις απουσίες μου ακριβώς γιατί δεν είμαι ο μόνος άπιστος στην ομήγυρη κι είπα αυτή τη φορά να μην προσπαθήσω να ξεφύγω απ’το σωρό. Εξάλλου σιγά την απιστία που έχω διαπράξει… Εδώ βλέπεις που λέει ο λόγος:

– απιστίες πολιτικής. Και μη μου πεις ότι θες να στο κάνω πιο λιανά το συγκεκριμένο γιατί νομίζω δε σου πάει να το παίζεις αθώος. Κοντεύουμε να φτάσουμε σε σημεία παραλογισμού που ο απόγονος ταχυδρόμου και νυν πολιτευόμενος κουβαλάει τεκμήριο αθωότητας μονό και μόνο γιατί ο πατέρας του δεν είχε καλή τύχη με τις προαγωγές στα ΕΛΤΑ… Για να μην αναφερθώ σε πολιτικές απιστίες βραχύβιας διάρκειας που αντί να οδηγήσουν σε οριστικό διαζύγιο, πέφτουν στη λήθη της συγνώμης με μόνο τους όπλο μια επιστολή διαμαρτυρίας (με βαθιές ξανθές μπεζαντάκειες αποχρώσεις).

– απιστίες στοιχειώδους αριθμητικής. Που συνοψίζονται σε μια βλακώδη εμμονή να αγνοείς (τραπεζίτης κιόλας ών) ότι 1+1 θα κάνει πάντοτε 2, όσες φορές κι αν προσπαθήσεις να πολλαπλασιάσεις, υποδιαιρέσεις, προσδώσεις υπεραξία ή επιτοκίσεις αυτή την τόσο απλή μαθηματική έννοια… Γιατί όσες φορές επίμονα κάνεις τέτοιες τζιριτζάντζουλες το μόνο που θα καταφέρνεις θα είναι μια μαύρη αδηφάγα τρύπα στο νερό, σαν κι αυτή που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα πάνω απ’τα πορτοφόλια όλων και καταβροχθίζει από καταθέσεις μέχρι μεζονέτες στο Θεολόγο..!

– απιστίες κατά της κοινής λογικής. Όχι απαραίτητα κατακριτέες τέλος πάντων αυτές! Αφενός γιατί τι θα αξία θα είχε η λογική αν δε σου άφηνε και το περιθώριο να την αγνοήσεις κι αφετέρου γιατί είναι κι εκείνο το όνειρο το γαμημένο που ντύνεται πότε γκόμενα, πότε μέρα ηλιόλουστη στο κατώφλι του χειμώνα, πότε ανατροπή ριζική με πινελιές για κάτι καινούργιο και καλύτερο και σε ξελογιάζει και σου ζητάει αποκλειστικότητα στο μυαλό τη σκέψη και το χρόνο σου. Την οποία εσύ δίνεις αμαχητί και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και καλά κάνεις εδώ που τα λέμε γιατί δεν είναι όλες οι μάχες φτιαγμένες για να κερδίζονται σ’αυτή τη ζωή..!

– απιστίες με μουσική υπόκρουση**. Τόσο μελωδικές κιόλας που όχι μόνο σου χαϊδέυουν τ’αυτί για 8 ώρες τη μέρα (μες στο νερό!) αλλά σε κάνουν να συνδυάζεις την επέτειο απ’τη γέννησή τους με μια επίσκεψή σου στον οδοντίατρο (και να μετατρέψεις την τελευταία από μαρτύριο σε ξένοιαστη βόλτα), να ψάχνεσαι για το πόσο φορμαρισμένες είναι οι μουσικές σου γνώσεις (κι όταν διαπιστώνεις ότι δεν είναι να μην αποθαρρύνεσαι αλλά αντίθετα ν’ανασκουμπώνεσαι και να πέφτεις με τα μούτρα στο ‘ραδιοφωνικό’ διάβασμα για ν’αναπληρώσεις το χαμένο έδαφος) και κυρίως να διαπιστώνεις με χαρά ότι όχι μόνο δεν έχεις σκουριάσει σα δέκτης του καλού και του καινούργιου αλλά κι ότι λειτουργείς χωρίς περιορισμούς και το καλοδέχεσαι κι αφήνεις να σ’αλλάξει και να σε φέρει σε νέα μονοπάτια τα οποία, κακά τα ψέματα, για να τα εξερευνήσεις χρειάζονται χρόνο!

Τέτοιες απιστίες με κράτησαν κι εμένα μακριά. Κι ιδίως των δύο τελευταίων κατηγοριών! Κι είναι τόσο παράφορες που έχουν καταφέρει ήδη ν’αλλάξουν τον ήχο στην καθημερινότητά μου και μου δίνουν βάσιμες υποσχέσεις ότι σύντομα θ’αλλάξουν και τα μονοπάτια μου και τις συνοδοιπόρους μου σ’αυτά! Όσο για τις απιστίες των δύο πρώτων συνομοταξιών… Όχι δε μ’έχει βαρέσει τόση βλακεία ακόμα για ν’ανακατευτώ μαζί τους. Αφήνω να το κάνουν με περισσή μαεστρία κάτι άλλα φυντάνια, τα έργα και τις ημέρες των οποίων ωστόσο δε μπορώ να τα περάσω και στο ντούκου!

For all the above I plead not guilty,

Agent Provocateur

* η αναφορά στις αϋπνίες έγινε απλά για να μην είναι μονολεκτικός ο τίτλος… 😛

** πειστήρια γι’αυτές τις απιστίες θα βρεις εδώ: www.offradio.gr. Be my guest! 😉

Ειδικότητες… Friday, Sep 5 2008 

 

Σπουδ�ς ταχείας αποπεράτωσης...

Σπουδές ταχείας αποπεράτωσης...

Ένα από τα πρώτα παραδοσιακά συμπτώματα του τέλους του καλοκαιριού είναι ότι βγαίνουν οι βάσεις (τι θυμήθηκες τώρα..: καρδιοχτύπια για να δεις πού πέρασες λες κι αυτό θα ήταν το τελευταίο μεγάλο βήμα στη ζωή σου..! Φευ!). Ένα από τα πρώτα σημάδια του φθινοπώρου είναι ότι μετά τις βάσεις έρχονται και σε βομβαρδίζουν οι διαφημίσεις για ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΤΕΕΚ κι άλλα τέτοια ελπιδοφόρα… Έτσι και φέτος, έτσι και του χρόνου και πάει λέγοντας.

Στο κλίμα των ημερών λοιπόν έπεσα πριν κάτι μέρες πάνω σ’ένα σποτάκι που πήγαινε κάπως έτσι: “… και η Ναταλία Γερμανού; Και η Εύα Καϊλή; Και η Αγγελική Δαλιάνη;(!) Και η… Εύη Βατίδου;(!!!) Όλες σπούδασαν (…) στο Εργαστήρι τάδε…”. Παραβλέποντας το γεγονός ότι το σποτάκι ως σύλληψη ήτο εύστοχο στις αρχές της περασμένης δεκαετίας (οπότε και πρωτολανσαρίστηκε) δεν άντεξα και ο νους μου γέννησε μια σειρά από διαδοχικούς (και ιλιγγιώδεις) συνειρμούς:

– από πότε η ‘δημοσιογραφία’ ως επάγγελμα (για λειτούργημα, που θα έπρεπε να θεωρείται ούτε λόγος!) διδάσκεται – και κυρίως μαθαίνεται – μέσα σε 4 εξάμηνα και μάλιστα με πιστοποίηση άμα το πέρας των παρακολουθήσεων;

– αν, εν πάσει περιπτώσει, δεχτούμε ότι στον προαναφερθέντα χρόνο η ‘δημοσιογραφία’ διδάσκεται – και κυρίως μαθαίνεται – από πότε θεωρείται επαρκής ένδειξη γνώσης του αντικειμένου η παρουσίαση μουσικής εκπομπής/τηλεγραφείου συνοικεσίων ή πρωινάδικου, το newscasting (και μάλιστα part-time!), η θητεία στο τηλεοπτικό μετερίζι ως… Μαρία η Άσχημη (αμέσως μετά την αποφοίτηση από το εργαστήρι) και το διακαναλικό διαζύγιο (όσο κι αν για το τελευταίο αναγνωρίζω ότι απαιτούνται συγκεκριμένα προσόντα);

– αν με τους παραπάνω τρόπους αποδεικνύεις ότι το ‘κατέχεις’ το επάγγελμα, η Amanpour κι η Καρχιλάκη λοξές είναι που μπαρουτοκαπνίζονται για να σου μεταφέρουν την είδηση (ή τέλος πάντων το παίδεψαν λίγο παραπάνω πριν ανακηρυχτούν ‘δημοσιογράφοι’); Και προς θεού, δεν εννοώ ότι μόνο άμα τρέχεις πρώτο στασίδι πόλεμο δικαιούσαι δημοσιογραφικές δάφνες… Και για την εβδομάδα μόδας στο Μιλάνο να γράψεις, πάλι πρώτη μούρη μπορείς να ανακηρυχτείς για μένα, αρκεί να το κάνεις με επιμονή, μεράκι και όχι απαραίτητα με τυμπανοκρουσίες.

– για να το γενικεύσω a bit, πόσο αγαθιάρης πρέπει να είσαι για διαφημιστής για να σκαρφιστείς τέτοιο σποτάκι και πόσο ευκολόπιστοι θεωρείς ότι είναι αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι, ώστε να τους ‘πείθεις’ με αυτά τα επιχειρήματα;

– τέλος, επειδή κάποτε παλιά που χάζευα τ’αστέρια και ταξίδευα, είχα κάνει κι εγώ κάτι ‘δημοσιογραφικά’ όνειρα, θέλετε να μου πείτε ότι έτσι είναι στην πραγματικότητα; 

Να με συγχωρεί η χάρη σου, καλέ μου διαφημιστά, μα δε θα πάρω! Ο πρώτος δημοσιογράφος (χωρίς εισαγωγικά) που με είχε κάνει να το θαυμάσω αυτό που λέμε δημοσιογραφία (και πάλι χωρίς εισαγωγικά) ήταν ο Hemmingway που μαζί με την ανταπόκριση σκάρωνε κι ένα μυθιστόρημα για τον αποχαιρετισμό στα όπλα… Μετά βέβαια πονήρεψα και γούσταρα τον Χατζηνικολάου αλλά, πάλι καλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι είναι άλλο πράγμα το να κάνεις δημοσιογραφία κι άλλο το να ‘λες ειδήσεις’… Και το δεύτερο τέχνη θέλει αλλά καμία σχέση, πώς να το κάνουμε!

Σε ζωντανή σύνδεση,

Agent Provocateur

ΥΓ1: Καλώς σας βρήκα και καλή σεζόν!

ΥΓ2: Δεν έχω κανένα ζήτημα ούτε με τις προαναφερθείσες κυρίες ούτε με το εργαστήρι ούτε με τη δημοσιογραφία… Το ίδιο τουρλουμπούκι μου φαίνεται επικρατεί και σ’άλλους χώρους απλά το διαφημιστικό χτύπησε ευαίσθητες χορδές (όσο να πεις..!)

Στήσε αυτί και άκου! Tuesday, Jul 22 2008 

Δε θα κάνω μακρείς προλόγους, δε θα αναλωθώ σε πολυλογάδικες εισαγωγές… Την αγάπη μου για το καλό (κατά τα γούστα μου, τουλάχιστον) ραδιόφωνο την έχω αναφέρει πολλάκις.

Βασισμένος σ’αυτήν λοιπόν, σου προτείνω να μπεις στο λινκ παρακάτω (γαργάλα με το ποντίκι σου το μπέμπη..!) και να στήσεις αυτί εκεί κατά τις 10.00 το πρώτο πρωινό του Σεπτέμβρη. Και δε θα χάσεις! 😉

 

« Previous PageNext Page »